Celleke down under!!!

Zuidereiland Nieuw Zeeland

celleke — Tue, 10 Mar 2009 06:34:00 GMT

Hallo allemaaal!

Zoals jullie weten reis ik het zuidereiland van Nieuw Zeeland rond via de Kiwi experience bus en ben ik zojuist afgestapt in Hokitika waar ik twee dagen ga blijven. Hokitika is een klein gezellig stadje en ken twee belangrijke toeristenattracties: het is de plaats voor greenstone en bushfoodfestivals. De bushfoodfestival is een event waar je de meest bizarre en vaak ook degoutante dingen kunt uitproberen. Daar kunnen onze studentenclubs nog wat van leren. Greenstone is een belangrijk element in de cultuur van NZ, vooral in de Maori cultuur en je komt het overal tegen. Het is redelijk kostbaar en je kan het niet overal terugvinden. Hokitika is mekka voor greenstone en trekt ook een hele resem kunstenaars aan die niet alleen greenstone bewerken maar ook andere edele metalen of aan glasblazen doen of noem maar op. Zoiets geeft heel wat sfeer. Ook is het blijkbaar de enigste plaats waar je je eigen greenstone kan vervaardigen en dat is exact wat ik ga proberen.

Maandag 16 februari loop ik overal rond in het stadje en probeer ik een eigen ontwerp te creeren waarbij ik mij laat inspereren door mijn omgeving. Verder amuseer ik mij met een paar missies mij opgedragen door Sam om mij nog beter te doen opvallen als een van die gekke toeristen, kom ik een paar Kiwi’s tegen en heb een pintje met de barman.

De dag erna is het mijn beurt om de kunstenaar uit te hangen. Een ik vond het enorm moeilijk en het was best wel zwaar. Het heeft mij zowat de hele dag gekost maar ik vind dat het resultaat er best wel mag wezen, daarbij is het uniek. Twee ik heb een heel goed inzicht gekregen in de wereld van de kunstenaar, niet zozeer voor hun ontwerpen maar voor al hetgeen er bij komt kijken.

Die avond vervoeg ik mij ook bij de Kiwi bus, zij waren mij zowaar vergeten. Schande! Gelukkig was hun stop voor die dag, Lake Mahinapau, maar een tien kilometer buiten Hokitika en kreeg ik een lift van een van de inwoners van Hokitika. Die avond was het feest met een thema, dromen en nachtmerries. Allemaal last minute voor mij maar ik kon nog iets uit mijn zak toveren en beginnen socialisen met mijn nieuwe travelbuddy’s voor de volgende dagen.

Woensdag 18 februari vertrokken we van Lake Mahinapau richting het dorpje Franz Joseph, genoemd naar de Oostenrijkse keizer. Maar eerst passeren we Pukekura en de Bushman Centre. Dit dorpje aan de regio er rond is gekend omwille van zijn hertenboerderijen en de jacht die ze maken op possums en herten, deze zijn namelijk niet inheems en veroorzaken heel wat schade aan de fauna en flora van NZ.

Het dorp Franz Joseph zelf is beroemd omwille van zijn gletsjers en gewoon een prachtige omgeving. We komen op de middag toe en ik boek mezelf een kayaktrip op hun zwarte meren waar je prachtige spiegeleffecten op het water waarneemt.

Donderdag trek ik een hele dag uit om de Franz Joseph gletsjer nader te onderzoeken. Wel een beetje een dure bedoening maar o zooo impressionant en de moeite waard! Ik houd het die dagen nogal rustig want het is altijd vroeg op en het vraagt wel wat inspanning zo acht uur op ijs "wandelen". Het weer houdt zich gelukkig ook goed wat een klein mirakel is op zich daar het hier twee op drie dagen regent en er zowat zeven tot acht meter regen valt in het dorp, wat ongelooflijk veel is.

Vrijdag is 20 februari is het echter gedaan met het schone weer. En niet alleen voor vandaag maar ook de komende dagen zullen hun regenportie krijgen. Wel een beetje spijtig want dat houdt in dat er niet veel te doen valt buiten en daar draait het hier allemaal om. Vandaag reis ik verder tot Wanaka beroemd om de omringende natuur en een van de grootste meren in NZ. Ik besluit dan maar naar de cinema te gaan, weer zo een klein alternatief gebouw waar ze maar een film per avond draaien. En gewoon lekker relaxen in de zetel!

Nog is over naar Fremantle en dan eindelijk Nieuw Zeeland!

celleke — Sun, 22 Feb 2009 07:13:39 GMT

Hallo allemaal!

Jaja tijd om afscheid te nemen van Laure. We vertrokken allebei zaterdag 17 januari, elk naar onze respectievelijke bestemmingen. Voor Laure was dat Belgie, voor mij was dat Perth, Fremantle eigenlijk. Laure mocht mij nog is uitzwaaien zoals ze reeds 4 maanden eerder had gedaan daar ik een paar uur voor haar vertrok. Veel speciaals is er niet gebeurd op de luchthaven behalve dat ik Qantas meer dan 500 dollar heb afgeluisd :). Laure ging mijn gitaar meenemen en dat ging mij een pak geld kosten aan extra kilo's maar het madammetje heeft niks gezegd en het laatste dat ik ging doen is haar erop wijzen. Het heeft toch zo wel zijn voordelen 's nachts te vliegen want dan is de kassa voor bagage met overgewicht reeds gesloten!

Wat heb ik allemaal gedaan in Fremantle naast Sam bezoeken? Wel, niks eigenlijk, in elk geval niet veel. Ik heb veel gelezen voor Nieuw-Zeeland en wel vijf boeken ernaast verslonden. Nekeer naar 't strand, nekeer naar de zee. Pinguin Island bezocht, dat was zowat het enige dat ik nog niet gedaan had. Nog is afgesproken met Daniel die eindelijk heeft gekookt, dat beloofde hij al tijden. Marty en Katherine nog is teruggezien. Oh ja, en ik ben Pete tegen het lijf gelopen, de Koreaan waarmee ik heb gereisd helemaal in het begin van mijn reis van Darwin naar Adelaide door Alice Springs. De backpackerswereld is klein maar dat had ik reeds eerder ervaren.

Het weerzien met Sam was heel fijn en de twee weken die erop volgden ook. Hij moest wel werken deze keer dus ik had veel vrije tijd. Zie hierboven.

Zondag 1 februari was het dan richting Nieuw Zeeland. Naar goede gewoonte vertrok ik weer om middernacht in Perth. Eigenlijk vertrok mijn vlucht dus 2 februari. Het scheelde niet veel of ik was bijna te laat met mijn check-in. Daarna was het wel vijf uur zitten in transit in Melbourne, echter geen Laure om de tijd mee te doden. Toch geen pretje zo midden in de nacht. Eindelijk eindelijk kwam ik dan toe in Christchuch. Hello New Zealand! Ik begrijp volledig waarom de Mauri, de eerste bewoners voor de Europeanen aankwamen, dit land doopte met de naam: the land of the long white cloud. Zeker als je kijkt vanuit het raampje van een vliegtuig. Een en al witte wolken en hier en daar zie je dan een stukje kust of stukken groen regenwoud of een piek met sneeuw die door de wolken steekt. Roept zoiets op van aldaar het beloode land!

Toegekomen in Christchurch boek ik mezelf in een allerliefst hostelletje, Women traveller's hostel, waar dus inderdaad alleen maar vrouwen binnen mogen. Dat geeft wel een aparte sfeer hoor. Het is tegen dan al bijna 17u dus ik besloot te douchen en mezelf op een restaurantje te trakteren. Nu ben ik nog nooit alleen op restaurant geweest en dat was wel een ervaring. Ik heb een hele discussie gehad met de ober over wijn en ik heb het een en ander geproefd. Ik heb heel lekker gegeten en ben een beetje tipsy buitengewandeld. Gelukkig was het allemaal nogal goedkoop.

De komende dagen heb ik Christchurch en omgeving bezocht. De grootste stad op het Zuidelijke Eiland, om en bij de 350'000 inwoners met een heel mooi (kleine) kathedraal. De Grote Markt is heel gezellig en er is altijd wel iets te doen. En ook de museums en het kunstgedeelte in de stad zijn de moeite waard. Christchurch staat bekend als de Garden City dus de botanische tuinen zijn ook de moeite waard. Elke avond houden ze er bovendien openluchtvoorstellingen. Aan de kust, die is hier nooit veraf, is er een heel mooie landtong.
Meer dan genoeg om je bezig te houden dus. Tussendoor hield ik me ook bezig met de praktische kant van hoe-ga-ik-hier-rondreizen en was ik ook wel in een beetje een melancholische bui. Het was wel even wennen om weer alleen te reizen. Maar wie mij goed kent weet dat die gemoedstoestanden gelukkig niet lang duren.

Oh ja, 6 februari was het de nationale feestdag van Nieuw-Zeeland. Ik heb toch nogal geluk hoor. Eerst mag ik die van Australie bijwonen en dan kort erna die van NZ. Dat was een fijne dag met als afsluiter openluchtconcert in de botanische tuinen en spetterend vuurwerk!

Zondag 8 februari neem ik de trein naar Arhtur's Pass. Nu is de trein zelf, the Tranzalpine Train, een van de bekendste treinritten ter wereld dwars door de bergen naar de andere kant van het eiland. De rit is inderdaad zeer de moeite waard en ik ben wel constant buiten op het platform de natuur te bewonderen langs een nogal slingerende weg en veel tunnels. In plaats van door te reizen naar de andere kant stap ik er in het midden uit, in Arthur's Pass, en ga ik een hele dag wandelen in de bergen. Allemaal heel de moeite waard maar ik heb dan ook eenmaal een voorliefde voor bergen.

Dinsdag 10 februari vertrek ik dan eindelijk om de rest van NZ te bezoeken. Ik heb een soort van hop-on hop-off bus geboekt. Ik ga hier dus is echt de toerist uithangen, vind ik wel leuk. Zelf heb ik de dag ervoor nog een flink postpakket naar huis gestuurd om toch maar zo licht mogelijk te reizen. Ik ga namelijk bijna constant op weg zijn. Ik reis eerst de oostkust op naar het noorden waarna ik dan afbuig terug naar beneden maar dan via de westkust tot Queenstown. Daarna doe ik het zuidelijkste van het Zuideneiland en ga ik ook het derde eiland bezoeken, Steward Island. Jaja, NZ telt geen twee maar drie eilanden! Terug ik Queenstown is het in een ruk terug naar Christchurch en dan door naar Wellington. Dat bevindt zich vanonder in het Noordeneiland. Tegen 1 maart zou ik daar moeten zijn want tegen dan komt ook Sam toe. Maar dat is nog allemaal ver weg voor nu.

Het is die dag richting Kaikoura, een mooi dorpje langs de kust dat bekend staat om zijn activiteiten als zwemmen met dolfijnen of zeehonden, walvissen bekijken,... Het is namelijk zo dat 90 meter van de kust de grond opeens een val doet van een paar kilometer. Daarnaast botsen er de koude en warme stroming tegen elkaar wat een heleboel aan plankton en andere voedingstoffen naar boven brengt. Een ideale plek dus voor allerlei leven uit de diepe oceaan. Zelf wou ik gaan zwemmen met de zeehonden maar het was nogal ruw weer dus werd dat afgelast en werd het zwemmen met dolfijnen. Jongens toch, dat was zooooooo cool! Met knal wilde dolfijnen gaan zwemmen en ze waren overal! Gewoon varen totdat je ze vindt en er dan maar bijspringen!
Die avond ben ik ook nog naar de cinema gegaan, zo'n innieminnie waar ze maar een film per dag draaien. Het werd James Bond voor mij en in het midden van de film viel het apparaat uit. Het heeft wel een kwartier geduurd voor ze het ding weer aan de praat kregen :).

Woendag 11 februari is het richting Nelson waar ik besluit om een paar dagen te blijven hangen want ze hebben er een fantastisch Nationaal Park vlakbij, Abel Tasman National Park. Nelson is zelf ook niet mis. Ik heb anders wel fameus pech met het weer want in de twee komende dagen dat ik in het park ben doet het niets dan regenen. De eerste dag heb ik een wandeling van 20km gedaan en het heeft niet een keer gestopt met regenen, nog niet voor een second. Na een uur waren mijn voeten al doorweekt. Gelukkig had ik een goed systeem om zelf en mijn rugzak zoveel mogelijk droog te houden. Een heleboel mensen die ik tegenkwam verloren gewoon de moed en namen een watertaxi terug naar de bewoonde kust of naar hun overnachtingshut verderop. Ik amuseerde mij best op mijn eentje en het had allemaal iets mystiek dankzij de mist en het feit dat er niet zoveel mensen rondliepen. Daarbij rook het er fantastisch. Ik ben wel van mijn tent terug gekomen op een hut, dat was toch wel iets aangenamer.
De dag erna was het weer een ietsie pietsie beter en ben ik de hele dag gaan kayaken. Nu kayaken op een oceaan is toch een stukje anders dan op een meer of een rivier, zeker met dat weer, amai mijn armen. Maar het was allemaal heel tof en ik zag eventjes wel blauw van de kou maar ik heb er niets aan overgehouden. De gedachte aan een goede hete douche op het einde van de dag geeft altijd moed. Terug in Nelson had ik de meest gekke Canadezen als roomies en we eindigden allemaal op het terras buiten met gitaar en mondharmonika liedjes te kwelen.

Zaterdag 14 februari was het weer op weg, de westkust geleidelijk afdalend. Ik heb Nelson Lake NP bezocht en ben de dag geeindigd in Westport waar een marathon aan de gang was. Ideaal dus om dat kleine stadje wat leven in te blazen op het moment dat ik passeerde. Alles erop en eraan met een grote tent een het hele dorp dat bij elkaar komt. De moment om wat wijnen uit te testen. Ik ben nog even de plaatselijke brouwerij gaan bezoeken waar ze een bier hadden op basis van groen varen! Het was niet eens zo slecht. Misschien was de eigenaar blij met interessante mensen of misschien was het onze vrouwelijk charme maar Mallory (nog een Canadeese die ik heb leren kennen) en ik kregen een fles gratis en voor niks. Nog geen idee wanneer ik die ga drinken.

Zondag 15 februari was het dan richting Hokitika. Maar eerst zijn we de zeehonden van Westport gaan bekijken en hebben we een mooie ochtendwandeling gedaan langs de kust. Later op de dag zijn we ook gestopt aan Punakaiki die wel een paar zeer bijzondere formaties hebben aan de kust. Ze noemen het de Pannenkoeken Rotsen wat een gepaste naam is. Wat moeder erosie allemaal niet bouwt!
De bus zelf reed door tot Lake Mahinapau, een beetje verder dan Hokitika. Zoals eerder gezegd vond ik Hokitika zelf interessant genoeg om er twee dagen voor uit te trekken maar daarover later meer.

Bye bye allemaal!

Laure en Celine toeren door Australie

celleke — Mon, 16 Feb 2009 10:19:49 GMT

G'day mates!

Hier een kort verslag over de fantastische vijf weken samen met Laure. Zelf heeft ze ook een blog bijgehouden die zeer de moeite waard is. Serieus, dat is een fameus stukske beter als de mijne en ze schrijft bovendien heel goed ook (ik ben een beetje jaloers).

Maar ik wil ook niet helemaal te kort schieten dus schrijf ik hier, in het kort, wat wij zoal hebben uitgespookt. Ik ben mooi op tijd vertrokken richting Melbourne donderdag 11 december om middernacht zoals de gewoonte is in Perth. Reken het tijdsverschil en de vlucht en het was hupsakee al vijf uur dertig in de ochtend de volgende dag. Ik voelde er niet veel voor om tot de avond te wachten in de luchthaven op ons Laure die normaal vrijdag de 12e toekwam dus ging ik maar al het stad in. Nu, ik kon pas inchecken om 14u in de namiddag! Dat is wel heel laat! En ik was compleet kapot na een nachtje met zowat geen slaap. Het was de grootste hostel ooit, wel vijf verdiepingen. Om u een idee te geven Laure en ik hadden kamer 404 en er waren mensen die via touwen het gebouw naar beneden klommen als een adventure activiteit. Ergens op al die verdiepingen ben ik in slaap gesukkeld op een sofa, mijn spullen zo goed en zo kwaad als het ging bewakend.

Tegen de avond ging ik Laure afhalen, mooi op tijd voor een keer, met een koffie en fototoestel in de hand om de emotionele reunie voor eeuwig vast te leggen.

Of niet, mevrouw is nooit komen opdagen. De emotionelel reunie was voor een dag later, we zullen nooit goed weten hoe het komt, foutje bij de reisagentschap waarschijnlijk. Maar op het moment zelf was het minder grappig. Ik ben door alle emoties gegaan: van 'godverdomme douane' tot 'paniek waar is ze, de vlucht is al van het bord' tot 'ik vermoord Laure'. Gene paniek, Laure is nog steeds springlevend, ik heb haar de dag erna in mijn armen kunnen sluiten :).

Naast Laure's onofficiele aankomst was die dag ook de dag dat we eens goed gingen nadenken over wat we juist gingen doen de komende vijf weken. Vooruit plannen is ons blijkbaar niet gegeven. De dag ging voorbij met vliegtuigtickets en hostels boeken en wat liepen we achter. Iedereen gaat op vakantie tussen Kerst en Nieuw, niet alleen de toeristen maar ook de Aussies. Gelukkig hebben we toch nog goedkope tickets op de kop kunnen slaan. In Melbourne regende het pijpestelen voor de rest van de week dus besloten we om dat voor later te laten. We kwamen hier toch nog terug op het einde. Neenee, zon wilden we zien. Ik was nogal enthousiast over Alice Springs waar ik zoveel maanden geleden was geweest dus besloten we dat dat toch iets was dat Laure ook moest zien. Alles geboekt: op het programma staat Alice Springs voor vijd dagen, dan twee weken Sydney en omgeving waarna we vervolgens naar Tasmanie vliegen voor een dikke week en eindigen in Melbourne waar we onze laatste tien dagen samen doorbrengen. Zo gezegd, zo gedaan. We zijn amper van ons plan afgeweken. Natuurlijk vonden we alles fantastisch en hebben we nooit ruzie gemaakt, laat staan dat er een spoor van wrevel tussen ons ontstond.

Alice Springs was wederom wat het moest zijn: de Ayer's Rock, the Olgas en de bergketens waren prachtig en majestueus. Je ziet er nog altijd overal Aboriginals of ze zich nu gedragen of niet. En het was er pokkewarm. Welcome to the heart of Australia Laure! Nu, er was nog een reden waarom ik terug wilde naar Alice Springs, iets dat ik Laure pas durfde toevertrouwen een keer op het vliegtuig. Of ik misschien nog ergens een vriendje had steken, raadde Laure tot mijn grote verontwaardiging. Niks van of toch niet van die aard. Mijn hart was wel weer eens betoverd door een prachtige gitaar die al twee maanden door mijn hoofd spookte. Laure schreeuwde moord en brand en zwoor dat ze mij ging tegen houden. Ik kom namelijk altijd terug van vakantiebestemmingen met een gitaar en ik speel veel te weinig. Mijn oudertjes zullen ook wel hun hoofd schudden. Maar het mocht niet baten, een blik van Laure op mijn prachtige Nala, zo heb ik haar gedoopt, en ze was ook meteen verkocht. Ter onzer beide verdediging, dit is niet zomaar een gitaar, dit is tegelijk ook een stukje kunst. De hele gitaar is beschilderd met typische Aboriginalmotieven en allemaal met de hand. Spreek van een uniek stuk. Er bestaan er maar tien, tot nu toe, vier daarvan zijn verkocht, de mijne inclusief, en geen twee zijn dezelfde. Jullie mogen Nala allemaal komen bewonderen. Het is de ideale soevenir van mijn reis.

Na vijf dagen waren we de hitte, de outback en de muggen toch flink beu en verlangden we naar 't stad. Sydney is the place to be dus, waar we de 21 december toekwamen. Van ons plan om de eerste dagen het gedeelte ten noorden te verkennen met een auto kwam niets terecht. Alle maar letterlijk alle auto's waren uitgehuurd. Geen auto dus maar ik liep in een van die autozaken wel Denise van Exmouth tegen. Over toeval gesproken in zo'n grote stad als Sydney!

Zo erg vonden we het gebrek aan vervoer gelukkig niet. De queeste voor een auto werd al gauw een queeste voor een slaapplaats voor de komende twee weken. Gelukkig vonden we een Lodge in een redelijk interessante buurt in Sydney. Goed gelegen om er op uit te trekken en niet te duur gelukkig gezien het gebrek aan accomodatie en de tijd van het jaar. Interessant ook want je hebt er de hele kriskras door elkaar: van chique volk en chique uitgaansplaatsen tot de hoeren die paraderen en de bedelaars en de zwaar getatoueerde buitenwippers (of gigolos?).

We hebben de hele stad ondersteboven gekeerd en enkele supercoole activiteiten gedaan zoals een hele goede fietstocht, de fameuze Sydney Harbour Bridge beklimmen en een avond een voorstelling in de Sydney Opera House bijwonen. Daarnaast hebben we zowel Kerst als Nieuw in Sydney gevierd en het vuurwerk was werkelijk ongelooflijk!

2 januari was het dan richting Tasmanie. Na al dat stadten hadden we wel goesting in natuur en daar stikt het van ginder. Voor een goede week cruisden we rond in ons autootje, een rode tot mijn groot plezier. De kustlijn was weer eens schitterend en we hadden de tijd van ons leven. Tegen dan waren Laure en ik al helemaal op elkaar afgestemd :). Ik word precies al een grote madam want weer eens werd ik door iemand herkend in Hobart voor ik goed en wel uit de auto stapte. Iemand die ik had leren kennen in de hostel in Fremantle, weliswaar een minder aangenaam creatuur die we gelukkig als twee pro's hebben afgeschud.

Na deze welkome groen break was het richting Melbourne. Het einde naderde maar we lieten dat onze humeur niet bederven. We hebben een fantastische tijd gehad samen, veel gezien en veel gedaan en we gingen nog is extra van Melbourne profiteren. Dat hebben we ook gedaan. Ook het weer hield zich goed zodat we met een plezierige heimwee op al die mooie dagen in Australie kunnen terugkijken. Melbourne is een mooie grote stad. Het heeft misschien wel mijn voorkeur boven Sydney maar ik geraak er niet helemaal uit want beide steden zijn nogal verschillend. Allemaal zeer de moeite waard om zelf te bezoeken lieve mensjes.

Dit was een, ik weet het, zeer kort verslag. Voor zij die meer willen lezen check Laure haar blog: www.leeswatlauredenktendoet.blogspot.com

Vele zonnige groetjes!

It's all about Fremantle and Perth!

celleke — Sun, 08 Feb 2009 08:56:00 GMT

Hallo allemaal! Hier het vervolg:

Vrijdag 28 november is de dag dat we terug toekomen in Fremantle, maar we zijn er nog lang niet hoor, we hebben nog wel een kleine 600 km te gaan. We beginnen ’s ochtends met het bezoeken van een boerderij om de diertjes daar is te gaan inspecteren. Ik kon de verleiding niet weerstaan om is te proberen hoe het voelde om een slang rond je nek te hebben. Dat viel eigenlijk best mee hoor, het leek een stuk griezeliger. Daarna gingen we Hutt River Principiality bezoeken. Beste mensen, dames en heren, (appelen en peren), er bestaat nog een staat op het Australisch continent! Jawel, dit is een apart landje. De staatsman, Prins Leonard, heeft zoveel jaar geleden het hoofd geboden aan de regering van Australie en via de Internationale wettelijke regels soevereniteit verwerfd. Best wel indrukwekkend hoor, ook al stelt het stuk grond niet veel voor als je het vergelijkt met de rest van Australie.

Tegen een uur of zes ’s avonds komen we dan toe in Perth waarna Miriam en ik direct de trein richting Fremantle opspringen. Het is nog altijd duimen voor een bed wat mij betreft. Daarnaast heb ik dan nog is de zenuwen voor Sam. Maar daarover later meer, want ik weet dat er wel een paar onder jullie aan dat ene zinnetje niet genoeg hebben.

Blijkbaar ben ik onder een gelukkig gesternte geboren want we zijn nog maar amper de hostel binnen of Steve en Marco springen op mij af met het heugelijke nieuws dat ik een bed heb. Marco heeft een paar uur geleden een huisje gevonden waar hij met een paar anderen gaat wonen en vertrekt uit de hostel stante pede uit de hostel. Over toeval gesproken! Het komt mij allemaal mooi uit.

Daarna is het met knoop in de maag richting slaapkamer waarbij we de hele hostel door moeten en ik mijn ogen in alle richtingen laat gaan om te zien of Sam hier ergens rondhangt. En ja hoor, meneer staat in de keuken. Die avond zijn we met de vertrouwde bende (Tina, Miriam en ik, Sam, Steve, Max) buiten op de trappen gaan zitten, genietend van elkaars gezelschap en het voortreffelijke Australische bier. (Dat wordt namelijk steeds beter hoe langer je in Australie blijft.) Maar daar is het niet bij gebleven, we hebben nog genoten van een paar livebandjes in het (korte) nachtleven van Fremantle en gedansd in de straten op de muziek van de straatmuzikanten. Die vind je hier namelijk ook overal. Jaja, hoor ik sommigen al vragen, maar hoe zit het nu met Sam? Wel, love was in the air die nacht, en nog steeds hoor. Alles is op het einde van de avond dus goed gekomen, anders was het ook het vertellen niet waard he. Oh wat is het toch fijn om verliefd te zijn! Jullie kunnen jullie dat zelf wel voorstellen.

Zaterdag en zondag zijn Miri’s laatste dagen in Fremantle. Zondag vertrekt ze naar Cairns, helemaal bovenaan de oostkust, eventjes diagonaal het land doorvliegen. Ze brengt daar haar drie laatste weken door op een dierenboerderij waar ze acht jaar geleden heeft gewerkt.

We profiteren er dus van om al onze favoriete plekjes nog is op te zoeken: we maken de markten onveilig en plunderen de beachshop zowat half leeg. Verder bezoeken we dan ook eindelijk the Round House, een historisch gebouw in het centrum en gaan we met een hele bende naar het strand. Het is veel te rap zondagavond en Sam en ik zwaaien Miriam om middernacht uit aan de luchthaven. Aan alles komt een einde... Gelukkig maar dat ze in Duitsland woont en niet in Canada ofzo. Dat maakt afspreken in de toekomst toch een beetje gemakkelijker, leve Ryanair en NMBS :).

Ik besluit om tot donderdag 11 december in Fremantle te blijven, met andere woorden tot Laure toekomt in Australie. Ik vind het best wel fijn om de komende twee weken op een en dezelfde plek rond te hangen, eentje die ik al goed ken ondertussen, zonder tussendoor altijd te moeten verhuizen. Een mens krijgt daar namelijk ook zijn buik van vol op den duur.

De komende twee weken zijn best wel actief, Sam en ik vinden elke dag wel iets te doen. Daarbij heb ik genoeg geluierd in Exmouth en is Sam wel toe aan vakantie na al die jobkes. Ik denk dat we zowat elke activiteit hebben aangedaan die Perth en Fremantle te bieden hebben: van het aquarium tot het wetenschappelijk centrum, sterren kijken en lekker in de zee gaan zwemmen, of we gingen we naar King’s Park in Perth zelf, of trokken we er met de auto op uit richting een van de vele Nationale Parken die Australie rijk was. Wel handig die jeep van Sam :).

Halverwege die twee weken stond Miriam terug in Fremantle. Cairns was haar verre van bevallen, veel te warm en veel te vochtig. Daarbij was ze op de dierenboerderij aangevallen door een kangoeroe en als een van die beestjes het op u voorzien heeft, kan je maar beter dekking zoeken. Ze stond vol schrammen en fameus grote blauwe plekken. Dat zet deze hoppers ook ineens in een heel ander licht. We zijn haar met open armen en veel gevoel gaan ophalen aan de luchthaven, wederom een zondag om middernacht. Ze is welgeteld een week weggeweest :). We vormen nu een fantastisch trio op onze daguitstapjes.

Een keer na Miriam’s terugkeer zijn mijn dagen opeens wel geteld want donderdag is het mijn beurt om te vertrekken. De moment dus om in die laatste dagen nog eens een goede barbecue te organiseren en langs te gaan bij the German’s House zoals wij het noemen. Dat is het huis dat Marco en Daniel met nog een paar anderen huurt, de reden waarom ik opeens weer een bed had in de hostel toen ik van Exmouth terugkwam. Donderdag 11 december komt veel te rap natuurlijk, een beetje een dubbel gevoel hoor. Ik heb absoluut geen zin om afscheid te nemen van Sam en langs de andere kant kan ik niet wachten tot ik Laure zie!

Tot binnenkort belgjes!

Exmouth

celleke — Wed, 04 Feb 2009 08:58:00 GMT

Dag allemaal!

Waar zat ik in mijn verhaal? Weten jullie het nog? Even jullie en ook mijn geheugen opfrissen. Miriam en ik zitten nu in Exmouth, halverwege de westkust van Australie, misschien nog iets noordelijker dan dat. We hebben de avond er voor afscheid genomen van onze tourgroep. Het was een gezellige bende en ook een heel gezellige avond. Heb ik jullie al verteld dat Chet, een van onze mede-reisgenoten uit Hong-Kong, eigenlijk een popster is? Hij is vrij bekend ginder en hij heeft een paar handtekeningen moeten uitdelen aan fans durens onze trip. Ik mag gerust komen logeren als ik in Hong-Kong ben. Spannend he! Beniewd of dat gaat door gaan!

Zaterdag 22 november wordt een kalme dag. Dat weet ik al zodra ik mijn ogen met de nodige moeite opensla. Toch wel een beetje koppijn van gisterenavond zo blijkt. Daarbij hadden we nog een avontuurtje toen we in de hostel toekwamen. Een kerel had blijkbaar wel een slaapplaats maar geen sleutel of zoiets en was dus maar in onze kamer komen liggen. Op het eerste gezicht leek dat niet echt een probleem, hij zag er wel ok uit behalve dat hij nogal zat was. Maar na een uurtje begon hij toch raar te doen en even leek het of hij een van de meisjes ging lastig vallen. We hebben hem toen maar direct aan de deur gezet. Het was wel even schrikken want niemand wist goed wat er aan de gang was in de donkerte van de kamer. Maar nu is het licht en er is geen vuiltje aan de lucht. Alles gaat relatief traag vandaag en ik ben niet de enige die geen plotse hoofdbewegingen aankan J. De dag gaat voorbij met shoppen, was doen en de nodige cappucino’s.

Zondag ben ik redelijk vroeg wakken en gebruik ik van mijn tijd om mijn blog eens up te daten en een paar mailtjes uit te schrijven want daar is de laatste tijd weinig van in huis gekomen. Een paar onder jullie zullen zelf zeggen dat dit een understatement is J. Na onze brunch is het richting strand! We hadden het strand helemaal voor onszelf; zwemmen, lekker muziek opzetten en half in slaap sukkelen. Onze enige bezoekers waren een paar 4WD. Ik vind het maar niks, auto’s die op het strand rijden maar ja, ‘t strand is van iedereen eh. Een leuze die ze ook in onze werelhoofdstad Antwerpen kennen! Ondertussen komt mijn verjaardag met de minuut dichterbij. Zelf kan het mij niet zoveel schelen, ik bedoel maar ik zit hier in een ver land waar niemand het echt met mij vieren kan. Miriam denkt daar blijkbaar anders over.

Maandag 24 november 2008 staat gelijk voor mijn verjaardag! Ach ik vind dat ik dat wel even in drukletters mag zetten. Ik ben nu 24 jaar geworden en dat op een 24^e van november! Het begon eigenlijk allemaal zondagavond, een minuut na middernacht. Miriam haalde kaarsjes en champagne boven. Ze herinnerde zelfs wat mijn favoriet dessert was. Ja hoor, tiramisu had ze dus ook. Iets wat bij mij zelden ontbreekt: op kotetentjes, familiefeestjes en verjaardagsparty’s. Ik vond het gewoon fantastisch en voelde mij koningin te rijk! Bij dat alles hoorde ook een verjaardagskaart en een sticker. Ik ben namelijk het een en ander van stickers aan het verzamelen. Ik heb er ondertussen al twee voor de auto die ik nog niet heb J

Ook Laure haar verjaardagskaart werd bovengehaald en de ballon werd opgeblazen. Alles bij elkaar een heel tof prive-feestje dus!

De maandagochtend, de eigenlijke dag zelf dus, werd ik op ontbijt getrakteerd en werd er wat aan windowshoppen gedaan. Het bleef niet alleen bij kijken, ik ben weer eens een hoofddeksel rijker. Het plan voor vandaag was om een auto te huren en naar Turquoise Bay te rijden maar dat is in het water gevallen toen we een supersnel en supergoedkoop internet cafe vonden. We waren toch al aan de late kant die dag. Daarna was het mijn tournee en hebben we wat patisserie met koffie weggewerkt, niet twee, niet drie maar vier zalige gebakjes! Over gourmandise gesproken! Later op de avond zijn we dan ook nog is Chinees gaan afhalen en kreeg ik nog een berichtje van Sam wat ook voor de nodige commotie zorgde. Om het helemaal compleet te maken zijn we de film Mama Mia gaan huren waar we de grootste lol mee beleefd hebben zeker toen er nog een paar extra mensen van de hostel bij kwamen zitten en er zelfs een paar dansmoves werden bovengehaald J.

Dinsdag slagen we er eindelijk in om de auto te huren en vertrokken we richting Cape Range NP en Turquoise Bay, eindelijk! Het werd een heel fijne dag waar er nogal wat werd afgesnorkeld werd en ik nog nooit zoveel kangoeroe’s op een dag heb gezien. Het scheelde niet veel of we hadder er een paar overreden maar dat was dan wel buiten mijn rijtalenten gerekend natuurlijk. Spijtig genoeg geen spoor van schildpadden. De avond eindigde heel gezellig in de hostel met Anouk en Denise, onze kamergenoten.

Woensdag moeten we op een hels vroeg uur opstaan want vandaag gaan we vissen! Het scheelde niet veel of het ging allemaal niet door. Er moeten minimum vier mensen boeken en dat was dus niet het geval. Het hoogseizoen is namelijk voorbij en de toeristen zijn weg. Het regenseizoen is in Exmouth nog niet helemaal goed begonnen maar hogerop de kust is ze al in volle gang. Gelukkig voor ons vonden de organisatoren twee personen beter dan helemaal niemand en het eindigde ermee dat wij met een privebootje en privegids uitvaarden! Super toch!

Nu heb ik van mijn leven nog nooit gevisd dus ik was helemaal enthousiast. Zou ik zeeziek worden of niet? Zou ik uberhaupt wel iets vangen? Wel, ik heb niet een maar wel vijf vissen gevangen! Eentje was te klein en hebben we terug in het water gegooid, maar de vier anderen waren tussen de 30cm en een meter lang. Ik ben niet aan het liegen. Het leuke was dat Miri er geen een gevangen heeft en zij was degene die een competitie begonnen was. Zeeziek ben ik trouwens ook geworden. Eerst was het Miriam die ziek werd terwijl ik dapper verder visde. Maar al dat bloed en slijm en de nodige blikken in Miriam’s richting kwamen mijn maag ook niet ten goede. Ter onze verdediging: de visser vertelde ons dat de oceaan zodanig woelig was dat hij die ochtend bijna niet uitgevaren was. Dus, over ons dappere zeevrouwen gesproken!

Die avond hebben een reuzebarbeque gehouden met wel de halve hostel. Ik zal nooit meer zeggen ‘ik lust geen vis’ want ik vond het allemaal heel heel lekker.

Donderdag 27 november is het terug naar Fremantle, terug naar de hostel. De bus komt ons netjes op tijd ophalen. Vandaag stoppen we in Coral Bay waar we de foto’s van onze Manta Ray trip van zoveel dagen geleden kunnen ophalen. Na het middageten ergens aan een mooie pier, vraag me niet meer waar, lopen we Anouk tegen het lijf. Ondertussen hang ik regelmatig aan de telefoon met de receptie van de hostel. Ik was namelijk niet van plan om terug te keren maar gezien het zo laat in het seizoen is, lijkt het aangewezen om toch maar weer naar beneden te keren in plaats van verder naar boven waar het stormt en alles toe is. Echter, in de hostel is alles volgeboekt. Ik heb zowel Max als Steve aan de lijn gehad die mij beide beloven dat ze er alles aan zullen doen om mij nog ergens een bed te vinden. Toch wel handig als je de mensen achter de toog ken. Steve gaat zelfs zo ver te zeggen dat hij er anders wel de een of andere rumoerige zatlap uitzet. Moet ik mij nu schuldig voelen? Ik hoop dat iemand zich vanavond zodanig misdraagt dat hij of zij eruit gezet wordt J. Ik zal voor alle veiligheid toch maar ergens anders een kamer boeken, annuleren gaat altijd.

Voor die avond overnachten we in een boerderij letterlijk in de middle of nowhere! Nog een dagje rijden en morgen zijn we terug in beloved magical Fremantle!

Gelukkig Nieuwjaar!

celleke — Thu, 01 Jan 2009 08:01:00 GMT

Aan alle mensen die deze blog lezen en anderen!

GELUKKIG NIEWJAAR!!! LANG LEVE 2009!!!

Ik heb mijn voornemens al gemaakt. Hoe staat het met die van jullie?

Verder, album Zuidwest Trip is eindelijk vast. Ik denk dat dit officieel nu wel de album is met de meeste foto's in! Verder staat er nu ook het album Perth/Fremantle tussen.

Veel kijk- en leesplezier! En natuurlijk drie dikke kussen!

Back to Freo and Northwest Trip

celleke — Sun, 28 Dec 2008 12:24:00 GMT

Dag vriendjes, dag vriendinnetjes! Dat was het dan alweer!

We zijn vrijdag 7 november en Miri en ik zijn zojuist terug toegekomen in de hostel waar Marty en Katherine ons zijn komen ophalen. We hebben een hele gezellige avond met Marty en Kath en krijgen privelessen in cricket, want daar draaien ze hier allemaal helemaal zot van. Gelukkig verslaat Miri iedereen met tafeltennis zodat de eer van Europa toch een beetje gered is.

Zaterdag is horse racing dag! Na het ontbijt – waarbij iedereen met zijn neus in de rondgaande krant zat om tussen een hap toast en een slok koffie te discuteren welk paard wel en welk paard niet het wedden waard zou zijn – zijn we op weg. Een bus, een trein, nog een trein en nog een bus later – een kleine twee uur openbaar vervoer later – staan we voor de ingang van de paardrennen. Het is er ongelooflijk druk en de dag beloofd prachtig te worden, heel warm en zonnig. Er zijn ook een heleboel vrienden van Kath en Marty aanwezig en we vormen een toffe bende. Iedereen participeert in het proces van het wedden, de een met al wat meer succes dan de ander. Ik eindig zowaar met 126 dollar winst! Trek daar de kosten van de dag vanaf en van het wedden en ik schiet over met 50 dollar. Yippie, dat is dus twee dagen accomodatie van de hostel terug betaald! Ik moet er wel bij zeggen dat ik die avond nog 30 verloren heb met poker en de overige 20 heb opgedaan door onze gastheer en gastvrouw te trakteren op koffie en muffins de dag erna. De hele dag was gewoon schitterend, lekker tussen de Ozzies!

Zondag na een zwaar nachtje feesten van gisterenavond geraken we toch allemaal goedgezind en zonder koppijn uit ons bed. We gaan vandaag naar Scarborough Beach waar we de eerste lessen in surf hopen te krijgen. Het plan valt echter in ‘t water want de wind is verschrikkelijk en het is nogal koud aan’t strand ook al is het in de twintig graden. We keren na koffie en muffins terug richting huiswaarts waar we dan maar wat gaan braden in de tuin. Kath, Miri en ik doen waar vrouwen dan het best in zijn: babbelen en nagels verzorgen. Terwijl Marty doet waar mannen het best in zijn: op hun rug in slaap vallen en lekker luid snurken. Tijd om terug te gaan richting hostel, het was een zeer geslaagd Aussie weekend en maar slangtaaltje gaat er alleen maar op vooruit! Terug in Freo trakteren Miri en ik ons op pizza en zitten we de hele avond op internet nieuws met het thuisfront uit te wisselen.

Maandag en dinsdag vertrek ik naar Rottnest Island, een eilandje niet veraf van de kust van Perth dat bekend staat om zijn prachtige natuur en het feit dat er geen auto’s rijden. Ik ben er bijna niet geraakt, zo gemakkelijk is het om gewoon in de hostel met de mensen die je kent rond te hangen, lekker comfy. Ik moet er bij zeggen dat toen ik toekwam op Rottnest Island ik mij wel eventjes compleet verloren en eenzaam voelde. Zo gewoon was ik om Miriam rond mij te hebben en over vanalles en nog wat te babbelen. Maar dat gevoel ging rap over. Zodra ik mijn fiets gehuurd had en mijn spullen in de hostel had gedropt voelde ik mij helemaal weer beter. Zodanig zelfs dat ik er echt behoefte aan had om alleen te zijn. Ik heb dus de twee Franse meisjes, die ik zojuist in de hostel had leren kennen,“verloren”. Maandag heb ik geluierd op een prachtig innieminnie verlaten strandje. Eindelijk nog is echt lezen in een boek! Verder had ik een gevecht met een reuze Kingsalamander. Ik weet nog altijd niet goed waar hij juist voor ging, mijn chips, mijn bier of mij. Ik heb hem gelukkig kunnen afschudden. ‘s Avonds was ik van al dat fietsen en luieren (en waarschijnlijk ook nog van ons Aussie weekend) zo moe dat ik vroeg mijn bed ben ingedoken om daar op mijn gemak nog wat te lezen en naar muziek te luisteren.

De dag daarna heb ik zowat het hele eiland afgefietst met mijn muziek in mijn oren en mijn ogen wijd open op het inderdaad prachtige landschap. Het feit dat je niets op vier wielen met een motor hoort of ziet ronken droeg veel bij tot mijn fietsplezier. Spijtig genoeg vond mijn fiets dat het mij genoeg gedragen had en gaf het de geest. Ik heb mij dan maar geamuseerd met Quokka’s, oh zo schattige beestjes en een pauw die al zijn veren voor mij openden. Ain’t I a lucky girl! Quokka’s zijn buideldieren die misschien heel misschien iets weg hebben van ratten maar eigenlijk zijn ze gewoon heel schattige beestjes en ik vind ze absoluut niet op ratten lijken. Dat vond de Nederlandse ontdekkingreizigers anders wel vandaar de naam van het eiland. Tja, die keesjes toch. Rond een uur of vijf was het tijd om terug te keren naar het vasteland.

Woensdag 12 november was een lazy dag. Ik had mij voorgenomen om mijn administratie, om het zo te zeggen, te doen maar daar is dus niets van in huis genomen. Ik heb de hele dag gelezen en ben gaan lunchen met Miri rond een uur of drie. Ik heb nog nooit zo’n grote hamburger gegeten in heel mijn leven. We hadden ook het lumineuze, euhm toch niet, idee om er een halve liter witte wijn bij te bestellen, plat op de dag in volle zon. Daarna zijn we gibberend naar een toerismebureau gestapt daar we graag het noorden van West Australie zouden willen doen. Veel meer komt er van de dag niet terecht, ik zit letterlijk met mijn neus in mijn boek in mijn bed.

Donderdag staan de wijngaarden van Swan Valley op het programma. Het zal jullie niet verbazen dat Miri en ik te laat zijn. Eigenlijk waren we op tijd maar we vonden de weg niet. Gelukkig is dat niet zo’n probleem in Australie. De dag was heel leuk en ik heb heel veel mogen proeven van vanalles en nog wat. Ze hebben hier de meest grappige glaasjes om Porto uit te drinken. Ik moet er zeker zo een paar meenemen naar Belgie. Ik kreeg zowaar nougat gratis en voor niks. ‘s Avonds was het film in de hostel, niet bepaald schitterend dus troostte ik mij maar weer met mijn boek tot een kot in de nacht.

Vrijdag is wederom een luie dag. Ik ben pas om twaalf uur wakker. Dat krijg je ervan als je tot vier uur zit te lezen. We boeken een tour tot in Exmouth. Ik had na al dat lezen enorm veel zin om in beweging te komen en wou uitgaan. Samen met Jef, Ona en Miram hebben we een toffe avond en dansen we in ‘t straat met een paar straatmuzikanten. Ik hang nog wat voor tv met Dan en de andere Duitse jongens maar het kan mij niet boeien. Oh ja, het enige productieve van de dag is het opruimen van mijn rommel in de kamer. Flink eh!

Zaterdag 15 november gaan Miri en ik de Fremantle Markets verkennen en ik kom met een harmonica rijker terug. Zoiets heb ik mij al lang willen aanschaffen. Men zegt dat als je dat een jaar overal mee naar toe neemt jet het kan bespelen. Ik ben benieuwd, nu nog oefenen eh. In de namiddag is er een reggae festival waar we nog gauw het laatste van meepikken en de rest van de bende van de hostel tegenkomen. Tegen de avond gaan Miri, Jef, Oz (Israelier die echt zo noemt), Sam (Engelsman), Miri en ik iets eten in Little Creatures brouwerij. En daarna is het uitgaan! Het wordt een heel gezellige avond in Newport, een café met live music. Ik heb me ongelooflijk goed geamuseerd met iedereen. Bij het thuiskomen drinken we nog allemaal een kopje thee klaargemaakt door Sam. Tja, die Engelsen met hun thee’s!

Zondag is onze laatste dag in Freo en ik ben overgestresseerd. Ik moet precies nog duizend en een dingen regelen. Wat kan een backpacker nu in hemelsnaam allemaal te regelen hebben? Soit, ik vind het wel jammer hier te vertrekken want ik voel me hier nu zo thuis. Grappig detail, Sam en ik hebben blijkbaar alletwee dezelfde harmonica gekocht. Ach ja, ik zal de mensen hier zeker wel missen, de een al wat meer dan de ander. Maar, de rest van de wereld, of toch van Australia, wacht op mij opdat ik het allemaal ontdek. Een laatste keer ontbijt met Daniel voor Miriam en mij. We springen nog eens de Freo markets binnen en dan is het al tijd voor barbeque na een hele dag geloop en geregel. We verzamelen onze favoriete mensen, Magpie alias Steve, Chris, Tina en nog een paar andere. Sam en Daniel kunnen er niet bij zijn want ze zijn gaan werken die avond. Gelukkig loopt alles zodanig uit dat wij toch nog wakker zijn als de jongens terug komen en uiteindelijk blijven we de hele nacht op. Wat gaat dat zeer doen morgen op de bus.

Well, no sleep equals I’m dead! Ik vind een manier om te slapen op mijn plekje in de bus. Gelukkig wordt er vooral veel gereden en weinig bekeken. De enkele keren dat Miri en ik uit de bus moeten klauteren zijn dus miniem. Enkel de Pinaccles staan vandaag op het programma en zijn ook een fenomeen om te zien. Die avond genieten we met een paar fellowtourmembers van een zonsondergang op het strand. Miri en ik zijn beiden, om het zacht uit te drukken, in een melancholische moed. UB40 met “I can’t help falling in love” maakt het er niet veel beter op maar we gaan het de komende dagen toch plat draaien. Ik was enorm blij met Miri’s gezelschap ook al werd er niet veel gebabbeld. I have my travelbuddy and she’s awesome!

Dinsdag de 18e zijn we er allebei al wat beter aan toe, na een deftig nachtje slapen. Vandaag bezoeken we Kalbarri NP met the Loop walk en de Nature’s Window. Dat laatste is een van de mooiste dingen die ik tot nu toe gezien heb. Ik heb de groep de groep gelaten om er deftig van te kunnen genieten. Die dag hebben we ook een rotsafdaling gedaan via touw, ben de juiste naam ervoor kwijt. De namiddag bestaat uit een vijf uur lange rit richting Monkey Mia dus veel is er niet te doen. Miri en ik hebben een heel gezellige avond op het strand en ontdekken een reuzekrap die juist niet aan ons tenen zat.

Woensdag is het dolfijnendag! De dolfijnen van Monkey Mia zijn zeer bekend. Het is een van de weinige plekken waar dolfijnen in hun natuurlijke omgeving zoveel interactie hebben met mensen. Het was hier dat ik eventueel nog vrijwilligerswerk wou doen maar die kans zit er voorlopig niet in. Ze hebben veel te veel vraag. Daarna is het richting Denham en Shark Bay waar het dus letterlijk stikt van de haaien. Ze leken klein genoeg van op afstand. Het toppunt van het toppunt is dat Miri en ik onze Elton Wicked Camper zien staan. Wel heb je ooit! Daar trekken we nog gauw een foto van. Van zijn nieuwe baasjes geen spoor. We zouden er maar wat graag mee wegrijden! Later op de dag zijn we naar Hamelin Pool afgezakt waar het stikt van stromatolieten in alle vormen en maten. Vanavond slapen we in Coral Bay en hebben we Miri en ik een fantastische great-talk/looking-at-stars avond.

Donderdag 20 november brengen we de hele dag door in Coral Bay. Vandaag gaan we de hele dag snorkelen. Hoogtepunt van de dag is zwemmen met de Manta Rays wat ongelooflijk impressionant is en ook heel vermoeiend. Deze zijn maar een slordige 5 meter lang dus zwem daar maar is achter. Ondertussen hebben Miri en ik al toffe contacten gelegd met Tched, iemand van HongKong en Esther, een Duitse. Verder is er ook nog een heel vriendelijk Nederlands koppel en mijn allereerste Vlaming Lieve. De dag is heel geslaagd ook al is het weer wat minder. Er is een cycloon in het noorden van WA en we krijgen daar de weerslag van. Een keer van de boot vertrekken we stante pede naar Exmouth, tevens ook de eindbestemming voor Miri en mij. Niet voor de rest van de groep, zij keren nog terug naar Perth. De sfeer zit er nu goed in in de groep en we hebben allemaal veel plezier die avond. UB40 is all over the place. Het wordt nu ook een groepsliedje. Het wordt een latertje met een paar Ieren en een Australische van de camping.

Vrijdag is dan onze laatste dag met de tour. Veel hebben we niet geslapen en ik heb lichtjes last van een kater. Maar dat, noch het miezerige weer, kan de dag niet verpesten. Cape Range en Marine NP zijn de moeite van het bezoeken waard en aangezien niet iedereen uit zijn bed is geraakt blijven alleen de mensen over die het echt interesseert. Wat het alleen maar beter maakt. Overal zijn trouwens kangoeroes en emus. Normaal zie je die niet overdag, het is gewoon te warm. Maar nu is er geen zon en vooral het regent, dus drinken ze wat ze kunnen uit de putten van de asfaltweg. We verzamelen nog een paar prachtige schelpen en Peter, de gids, krijgt ons maar met moeite terug in de bus zo enthousiast zijn we. We bezoeken nog gauw het stadje en brengen een laatste fantastische avond door met onze groep. Het wordt een fameus afscheidsfeestje tussen Chet, Miri, Ester, de Keesjes, Lieve en ik. We gaan ze missen. Terwijl zij terugkeren naar Perth, blijven Miri en ik achter in Exmouth. We hebben hier een paar plannen. Zo is er een fantastisch NP te zien in de buurt en ik wil mijn weg naar Broome maken, helemaal in het noorden van WA. Ik hoop dat ik Miri kan overtuigen mee te gaan maar dat zal vrees ik niet lukken. En een paar dagen op dezelfde plek rondhangen zal me deugd doen na al dat rushen met de tour. Fan van die tours ben ik toch niet hoor.

Zo dat is wel genoeg leesvoer voor jullie he. Ik loop nog altijd achter maar we zijn nog maar een dikke maand van de eigenlijke datum verwijderd.

Dag vriendjes, dag vriendinnetjes! Tot de volgende keer maar weer!

foto's zuidwest trip

celleke — Fri, 26 Dec 2008 06:29:00 GMT

nieuwe foto's in album Zuidwest Trip. Er komen er waarschijnlijk nog een paar bij binnenkort!

Zuidwest Trip

celleke — Tue, 23 Dec 2008 11:32:00 GMT

Hallo allemaal! Ik ben weer is terug van weggeweest! Het zal jullie allemaal wel plezieren te horen dat ik reeds mijn voornemens voor het nieuwe jaar klaar heb liggen. Een daarvan is dat ik in 2009 mijn blog eens deftig zal bijhouden. Jaja – hoor ik u al denken – wat met hetgene dat er nog niet op staat. Wel, het een kan niet zonder het andere. Als ik in 2009 niet meer wil achterlopen moet ik er wel voor zorgen voor 31 december 2008 om 00.00uur niet meer achterloop. U ziet waar dit toe leidt. Bij deze geniet u al maar van een deel van mijn vervolgverhaal.

Laat mij jullie geheugen even opfrissen. We zitten in West-Australie, in een stadje genaamd Fremantle wat zich juist onder Perth bevindt. Ik ben hier nu reeds – even tellen eh…euhm – 6 daagjes en ik sta op het punt om te vertrekken met twee zotte Duitsers om het Zuidwesten te verkennen. Afijn er is maar een zotte hoor in die hele bende en neen, niet ik maar Miriam, degene met rood haar op de foto’s. Voor zij die een map in de buurt hebben (hoe moeilijk kan het zijn als je op internet zit): we verkennen het gedeelte onder Fremantle langs de kust tot en met Albany. Daar gaan we dan inlands in via Hyden terug richting Fremantle. Pak je bril of je vergrootglas en dan kom je er wel. Tot zover de situatieschets, nu komt de rest van het verhaal.

Vrijdag 31 oktober staan we al te trappelen om te vertrekken. Ahem Daniel dan, want de twee meiden zijn nog niet helemaal gepakt en gezakt en hebben nog geen koffie gehad ook niet. We besluiten dan maar de boel de boel te laten en eerst onze campervan op te halen in plaats van te sleuren met alle zakken naar Perth centrum. Onze compagnon voor de komende acht dagen is een wickedcampervan met de naam Elton John.

De weg naar Freo en de hostel vinden is al een avontuur op zich maar we halen het. We slaan proviand – lees cheap cheap voedsel – en drank – lees cheap cheap bier – in and off we go. De hele hostel maakt zich trouwens klaar om een feestje te bouwen want het is vandaag Halloween. Wij eindigen die dag op een strand en besluiten om eens illegaal te gaan wildkamperen. Wat zijn we toch stoer! Niet voor lang echter, de Halloween ambiance krijgt ons ook te pakken. We genieten van een zalige zonsondergang op het strand met een biertje en beginnen daarna pasta te koken op de barbeque. Het wordt donker en we beginnen wat te kaarten. Er is tot dan toe geen kat te zien totdat er af en toe een auto de parking oprijdt, een toertje doet en het weer aftrapt. Na de zoveelste auto stappen er uit een twee kerels uit. Geen probleem, het zijn maar Engelsen, die nog wat wijn meehebben ook. Daarna beslissen we om een strandwandeling te doen en van de sterren te genieten. Van genieten komt er niet veel terecht daar iedereen zijn best doet om elkaar te doen verschieten en geloof me op een pikkedonker strand lukt dat best. Als er dan nog een hevige discussie op de parking ontstaat tussen geen idee wie, hebben Dan, Miri en ik er genoeg van en kruipen we onze Elton in. We slapen anders wel gezellig, zo met ons drietjes, en de volgende dag kunnen we er al mee lachen. We zijn toch maar schrikkepieten hoor.

De dag erna, zaterdag, passeren we Australind wat niet veel voorstelt maar wel degelijke koffie biedt. Het volgende dorp op onze kaart is Busselton. Het weer is schitterend tot nu toe en de twee-kilometer-lange-steiger is een goede manier om onze beentjes te strekken. In de namiddag rijden we naar Dunsborought waar het uitkijken is naar walvissen langs de kust. We rijden bijna een kangoeroe omver en een beetje later worden Miri en ik bijna omvergehopt door een skippy op onze bushwalk. De vuurtoren van Cape Naturaliste is reeds gesloten dus we rijden dan maar door naar Yallingup waar we vandaag overnachten. DE avond voor Dan en mij om onze supernieuwe sportschoenen

eens uit te testen en we gaan een half uurtje joggen op een wandelpad. Wat niet alleen goed ik voor de conditie maar ook prachtig voor het oog.

Zondagochtend laten we ons verwennen door het ochtendzonnetje alvorens de Ngilgi grot te bezoeken in Yallingup zelf. Daarna is het een stukje rijden naar Margareth River waar we juist te laat zijn om een surfwedstrijd bij te wonen. Maar waar we wel een zalige lunch verorberen met zicht op een prachtig stukje kust en we ontdekken nog een paar walvissen. Miri en ik voelen ons koning te rijk als we een paar prachtige schelpen vinden op het strand terwijl Danniel elk zonnestraaltje probeert mee te pikken om toch nog maar een beetje bruiner te worden. Veel komt daar niet van terecht want de zon verdwijnt achter de wolken. We vormen hier een goed trio hoor. We zitten vol grapjes en Daniel heeft zowaar de best off van Abba op zijn IPod staan en we kelen lekker mee op Down Under van Men at Work. Dat wordt vanaf nu du onze soundtrack. Iedereen zit met stopwoordjes (Miri is een ongelooflijke vloeker, Daniel zegt altijd het woord cheap en ik zit met het woord seriously als vervanging van zieddewadikbedoel) en deze moeten we vanaf nu vervangen door Elton John of iets in dien aard. Wat op het einde van de reis gezegdes als “What the Elton!” of “bloody Elton!” of “Johny Elton!” of gewoon “Of Elton!” oplevert. Die avond rijden we door naar Augusta waar niet onze tent opslaan maar onze Elton parkeren. Het heeft toch wel iets zo’n auto waar je in kan slapen. Miri en ik slaan wat bier in maar Dan zou toch graag een paar extra flesjes kopen en heeft het lef om terug te komen van de winkel met een krat vol Heineken, stel jullie voor! Nu, ik moet nu eigenlijk wel bekennen dat ik dat best wel goed bier vond. Ter mijne verdediging, Heineken gebrouwen in Australie smaakt helemaal anders als Heineken van onze overburen. En daarbij, wat in het buitenland gebeurd telt niet echt J

Maandag checken we uit zonder te betalen, yippie! Tja, ze moeten hun loketje maar bemannen.Het ziet er al even grijs uit als gisteren en regen hangt in de lucht. ’s Ochtends bezoeken we de vuurtoren van Cape Leeuwin . Hier komen de Zuidelijke Oceaan en de Indische Oceaan samen en je ziet de golven echt tegen elkaar botsen daar ze in tegenovergestelde richting gaan. De vuurtoren zelf bezoeken was ook wel tof, ik ben nog nooit in zoiets binnengeweest en helemaal vanboven was er een prachtig uitzicht en ook ongelooflijk veel wind. Daarna was het een stukje inlands rijden richting Pemberton. De prachtige kustlijnen maken nu plaats voor de Zuidelijke Wouden waar het stikt van de vogeltjes zoals de kukkabura en de bomen reuzen zijn. In Pemberton staat een van de hoogste, de Gloucester Tree, een slordige 61 meter hoog. We werden verwelkomd door allerlei vogeltjes en papegaaitjes die ons hoofd en armen voor een rustplekje aanzagen. De Gloucester Tree zelf kon je ook beklimmen en dat heb ik dan ook gedaan. De twee Duitsers bleven braaf op de grond, ze hebben allebei, vooral Daniel, wat last van hoogtevrees. We waren er trouwens niet de enige, er stonden nog drie andere mensen de boom te bewonderen, Duitsers natuurlijk, waarvan een zich ook aan de klim waagde. Ik moet zeggen dat ik er zelf niet helemaal gerust op was want er is niets van beveiliging op de ijzeren pinnen in de boom na waarlangs je naar boven moet klimmen. Maar maak jullie vooral niet ongerust, ik ben weer heelhuids beneden geraakt. Ik vond dat ik dan ook wel een beloning had verdiend in de vorm van een bolletje honingijs en een bolletje lavenderijs. Dat laatste smaakt wel degelijk naar lavender en niet zo’n klein beetje. Die avond hebben we onze Elton geparkeerd op een camping ergens in Walpole waar we gezelschap kregen van een Hollander wiens naam mij even ontsnapt. Hij had anders wel een toffe gitaar en zei altijd okido.

Eerst op de agenda deze dinsdag morgen staat de Tree Top Walk in the Valley of the Giants. Sorry voor mijn woordgebruik maar het is SHIT SHIT WEATHER, AGAIN! De Tree Top Walk is een wandeling

ter hoogte van de kruinen van de bomen, een wandeling op ongeveer 40 meter hoog. Daniel houdt zich dapper en hij slaagt er zelfs in een paar foto’s te nemen zonder er al te groen uit te zien. Er zijn ook Tingle bomen te bewonderen, die enorme afmetingen in de breedte aannemen met overal holtes in hun stam. We lopen er ook de drie Duitsers van gisteren tegen het lijf. Daarna is het richting Denmark. Jaja, Australie is een apart land en noemen een dorpje achter een heel land. Daar bezoeken we een alpaca-boerderij die naast alpacas ook een heleboel andere dieren verzorgen, vaak afdankertjes natuurlijk. Ik smelt gewoon bij Darcy en Mandeline, twee babykangoeroetjes, die zomaar in het huis hoppen en die ik ook nog is de pap mag geven. Ooooh zo schattig! We amuseren ons dus ongelooflijk in die paar uur dat we daar zijn wat ook een modeshow met kledingstukken gemaakt van alpacawol inhoudt. Daarna rijden we door naar Albany met een stopover in Peaceful Bay. In Albany hebben we afgesproken met de drie Duitsers van eerder op de dag en loppen we meneer den Hollander Okidoki tegen het lijf.

Woensdag voor we afscheid nemen van onze Duitse vrienden is het foto-time. Iedereen poseert en we zijn weer een kliekje rijker. Het is nog altijd rotweer maar we besluiten toch dapper de kust van Albany te bezoeken. We zijn nog niet eens zo slecht bezig totdat de hemel hagel over onze hoofden stort. Hagel! Het is hier niet alleen Australie maar ook nog is zomer in Australie. Het weer zit vol verrassingen. Daarna moeten we nog de nodige inkopen doen. Ramp! Onze auto doet het niet, Daniel heeft de lichten laten aanstaan en onze batterij is plat. Hilarische situaties volgen op de parking waar we door allerlei mensen worden aangestaard en geholpen om hem weer in gang te krijgen. Ik krijg Daniel ook zover om mij is te laten rijden. Hij heeft natuurlijk gelijk dat hij daar niet echt gerust op is, maar ik slaag er toch maar in ons veilig naar Bremer Bay te rijden. ‘s Avonds is het Yatzi, een gezelschapspel, en ik weet niet wat het is – iets in ons eten misschien – maar het wordt een ongelooflijk plezante avond en we liggen om de vijf minuten slap van het lachen.

Bye bye Albany, we hebben een hele dag rijden voor de boeg donderdag want we hebben twee dagen om onze weg terug te maken naar Perth en onze Elton op tijd binnen te doen. We geraken goed op tijd in Hyden waar zich de Wave Rock begint. Dit is dus een enorme rots die de vorm heeft van een golf. Daniel en ik gaan nog is joggen in de wederom prachtige omgeving en daarna genieten we van een fantastische zonsondergang op de wave rock zelf. Het is de laatste avond voor we terugkeren in de hostel en Miri en ik blijven op tot een stuk in de nacht en babbelen heel wat af zoals gewoonlijk. Van ons plan om vrijdag de zonsopgang te zien de volgende dag komt natuurlijk niets terecht. De wekker gaat wel af maar niemand heeft de moed om op te staan. Na een fotoshoot aan de wave rock vertrekken we richting Perth. We zijn juist maar dan ook juist op tijd om de auto binnen te brengen en sleuren daarna met onze zakken als muilezels terug richting de hostel in Fremantle. Lang blijven we er echter niet want rond een uur of vijf komen Katherine en Marty Miriam en mij ophalen om het weekend met hen door te brengen (Katherine is de vrouw die ik in Darwin heb leren kennen en Marty is haar man). Daniel blijft in de hostel. Maar hoe dat verloopt lezen jullie volgende keer.

Veel leesplezier!

celleke — Mon, 24 Nov 2008 07:27:00 GMT

Hallo allemaal!

We zijn de 24^e vandaag, een speciale dag voor mij. Bedankt voor het denken aan mijn verjaardag iedereen. Dat doet me heel veel plezier. En voor zij die zich afvragen wat ik op deze dag van plan ben, het beloofd tof te worden. Miriam, die nog steeds mijn travelbuddy is, maakt er een heel spel van en dat vind ik natuurlijk fantastisch. Het begon gisteren al om middernacht toen ze kaarsjes, champagne en tiramisu bovenhaalde. En deze morgen werd ik op ontbijt getrakteerd. Vandaag gaan we snorkelen en een NP bezoeken en vanavond bouwen we natuurlijk een klein feestje!

Knuf aan iedereen! Ce

Btw, nieuwe foto’s ;o)