16 février 2009
Laure en Celine toeren door Australie
G'day mates!
Hier een kort verslag over de fantastische vijf weken samen met Laure. Zelf heeft ze ook een blog bijgehouden die zeer de moeite waard is. Serieus, dat is een fameus stukske beter als de mijne en ze schrijft bovendien heel goed ook (ik ben een beetje jaloers).
Maar ik wil ook niet helemaal te kort schieten dus schrijf ik hier, in het kort, wat wij zoal hebben uitgespookt. Ik ben mooi op tijd vertrokken richting Melbourne donderdag 11 december om middernacht zoals de gewoonte is in Perth. Reken het tijdsverschil en de vlucht en het was hupsakee al vijf uur dertig in de ochtend de volgende dag. Ik voelde er niet veel voor om tot de avond te wachten in de luchthaven op ons Laure die normaal vrijdag de 12e toekwam dus ging ik maar al het stad in. Nu, ik kon pas inchecken om 14u in de namiddag! Dat is wel heel laat! En ik was compleet kapot na een nachtje met zowat geen slaap. Het was de grootste hostel ooit, wel vijf verdiepingen. Om u een idee te geven Laure en ik hadden kamer 404 en er waren mensen die via touwen het gebouw naar beneden klommen als een adventure activiteit. Ergens op al die verdiepingen ben ik in slaap gesukkeld op een sofa, mijn spullen zo goed en zo kwaad als het ging bewakend.
Tegen de avond ging ik Laure afhalen, mooi op tijd voor een keer, met een koffie en fototoestel in de hand om de emotionele reunie voor eeuwig vast te leggen.
Of niet, mevrouw is nooit komen opdagen. De emotionelel reunie was voor een dag later, we zullen nooit goed weten hoe het komt, foutje bij de reisagentschap waarschijnlijk. Maar op het moment zelf was het minder grappig. Ik ben door alle emoties gegaan: van 'godverdomme douane' tot 'paniek waar is ze, de vlucht is al van het bord' tot 'ik vermoord Laure'. Gene paniek, Laure is nog steeds springlevend, ik heb haar de dag erna in mijn armen kunnen sluiten :).
Naast Laure's onofficiele aankomst was die dag ook de dag dat we eens goed gingen nadenken over wat we juist gingen doen de komende vijf weken. Vooruit plannen is ons blijkbaar niet gegeven. De dag ging voorbij met vliegtuigtickets en hostels boeken en wat liepen we achter. Iedereen gaat op vakantie tussen Kerst en Nieuw, niet alleen de toeristen maar ook de Aussies. Gelukkig hebben we toch nog goedkope tickets op de kop kunnen slaan. In Melbourne regende het pijpestelen voor de rest van de week dus besloten we om dat voor later te laten. We kwamen hier toch nog terug op het einde. Neenee, zon wilden we zien. Ik was nogal enthousiast over Alice Springs waar ik zoveel maanden geleden was geweest dus besloten we dat dat toch iets was dat Laure ook moest zien. Alles geboekt: op het programma staat Alice Springs voor vijd dagen, dan twee weken Sydney en omgeving waarna we vervolgens naar Tasmanie vliegen voor een dikke week en eindigen in Melbourne waar we onze laatste tien dagen samen doorbrengen. Zo gezegd, zo gedaan. We zijn amper van ons plan afgeweken. Natuurlijk vonden we alles fantastisch en hebben we nooit ruzie gemaakt, laat staan dat er een spoor van wrevel tussen ons ontstond.
Alice Springs was wederom wat het moest zijn: de Ayer's Rock, the Olgas en de bergketens waren prachtig en majestueus. Je ziet er nog altijd overal Aboriginals of ze zich nu gedragen of niet. En het was er pokkewarm. Welcome to the heart of Australia Laure! Nu, er was nog een reden waarom ik terug wilde naar Alice Springs, iets dat ik Laure pas durfde toevertrouwen een keer op het vliegtuig. Of ik misschien nog ergens een vriendje had steken, raadde Laure tot mijn grote verontwaardiging. Niks van of toch niet van die aard. Mijn hart was wel weer eens betoverd door een prachtige gitaar die al twee maanden door mijn hoofd spookte. Laure schreeuwde moord en brand en zwoor dat ze mij ging tegen houden. Ik kom namelijk altijd terug van vakantiebestemmingen met een gitaar en ik speel veel te weinig. Mijn oudertjes zullen ook wel hun hoofd schudden. Maar het mocht niet baten, een blik van Laure op mijn prachtige Nala, zo heb ik haar gedoopt, en ze was ook meteen verkocht. Ter onzer beide verdediging, dit is niet zomaar een gitaar, dit is tegelijk ook een stukje kunst. De hele gitaar is beschilderd met typische Aboriginalmotieven en allemaal met de hand. Spreek van een uniek stuk. Er bestaan er maar tien, tot nu toe, vier daarvan zijn verkocht, de mijne inclusief, en geen twee zijn dezelfde. Jullie mogen Nala allemaal komen bewonderen. Het is de ideale soevenir van mijn reis.
Na vijf dagen waren we de hitte, de outback en de muggen toch flink beu en verlangden we naar 't stad. Sydney is the place to be dus, waar we de 21 december toekwamen. Van ons plan om de eerste dagen het gedeelte ten noorden te verkennen met een auto kwam niets terecht. Alle maar letterlijk alle auto's waren uitgehuurd. Geen auto dus maar ik liep in een van die autozaken wel Denise van Exmouth tegen. Over toeval gesproken in zo'n grote stad als Sydney!
Zo erg vonden we het gebrek aan vervoer gelukkig niet. De queeste voor een auto werd al gauw een queeste voor een slaapplaats voor de komende twee weken. Gelukkig vonden we een Lodge in een redelijk interessante buurt in Sydney. Goed gelegen om er op uit te trekken en niet te duur gelukkig gezien het gebrek aan accomodatie en de tijd van het jaar. Interessant ook want je hebt er de hele kriskras door elkaar: van chique volk en chique uitgaansplaatsen tot de hoeren die paraderen en de bedelaars en de zwaar getatoueerde buitenwippers (of gigolos?).
We hebben de hele stad ondersteboven gekeerd en enkele supercoole activiteiten gedaan zoals een hele goede fietstocht, de fameuze Sydney Harbour Bridge beklimmen en een avond een voorstelling in de Sydney Opera House bijwonen. Daarnaast hebben we zowel Kerst als Nieuw in Sydney gevierd en het vuurwerk was werkelijk ongelooflijk!
2 januari was het dan richting Tasmanie. Na al dat stadten hadden we wel goesting in natuur en daar stikt het van ginder. Voor een goede week cruisden we rond in ons autootje, een rode tot mijn groot plezier. De kustlijn was weer eens schitterend en we hadden de tijd van ons leven. Tegen dan waren Laure en ik al helemaal op elkaar afgestemd :). Ik word precies al een grote madam want weer eens werd ik door iemand herkend in Hobart voor ik goed en wel uit de auto stapte. Iemand die ik had leren kennen in de hostel in Fremantle, weliswaar een minder aangenaam creatuur die we gelukkig als twee pro's hebben afgeschud.
Na deze welkome groen break was het richting Melbourne. Het einde naderde maar we lieten dat onze humeur niet bederven. We hebben een fantastische tijd gehad samen, veel gezien en veel gedaan en we gingen nog is extra van Melbourne profiteren. Dat hebben we ook gedaan. Ook het weer hield zich goed zodat we met een plezierige heimwee op al die mooie dagen in Australie kunnen terugkijken. Melbourne is een mooie grote stad. Het heeft misschien wel mijn voorkeur boven Sydney maar ik geraak er niet helemaal uit want beide steden zijn nogal verschillend. Allemaal zeer de moeite waard om zelf te bezoeken lieve mensjes.
Dit was een, ik weet het, zeer kort verslag. Voor zij die meer willen lezen check Laure haar blog: www.leeswatlauredenktendoet.blogspot.com
Vele zonnige groetjes!
Commentaires
slimslim, en dan nu: De avonturen van miss Céline in Nieuw-Zeeland!!!!!
Veel plezier!!
Poster un commentaire
Rétroliens
URL pour faire un rétrolien vers ce message :
http://www.canalblog.com/cf/fe/tb/?bid=507624&pid=12561313
Liens vers des weblogs qui référencent ce message :