04 février 2009
Exmouth
Dag allemaal!
Waar zat ik in mijn verhaal? Weten jullie het nog? Even jullie en ook mijn geheugen opfrissen. Miriam en ik zitten nu in Exmouth, halverwege de westkust van Australie, misschien nog iets noordelijker dan dat. We hebben de avond er voor afscheid genomen van onze tourgroep. Het was een gezellige bende en ook een heel gezellige avond. Heb ik jullie al verteld dat Chet, een van onze mede-reisgenoten uit Hong-Kong, eigenlijk een popster is? Hij is vrij bekend ginder en hij heeft een paar handtekeningen moeten uitdelen aan fans durens onze trip. Ik mag gerust komen logeren als ik in Hong-Kong ben. Spannend he! Beniewd of dat gaat door gaan!
Zaterdag 22 november wordt een kalme dag. Dat weet ik al zodra ik mijn ogen met de nodige moeite opensla. Toch wel een beetje koppijn van gisterenavond zo blijkt. Daarbij hadden we nog een avontuurtje toen we in de hostel toekwamen. Een kerel had blijkbaar wel een slaapplaats maar geen sleutel of zoiets en was dus maar in onze kamer komen liggen. Op het eerste gezicht leek dat niet echt een probleem, hij zag er wel ok uit behalve dat hij nogal zat was. Maar na een uurtje begon hij toch raar te doen en even leek het of hij een van de meisjes ging lastig vallen. We hebben hem toen maar direct aan de deur gezet. Het was wel even schrikken want niemand wist goed wat er aan de gang was in de donkerte van de kamer. Maar nu is het licht en er is geen vuiltje aan de lucht. Alles gaat relatief traag vandaag en ik ben niet de enige die geen plotse hoofdbewegingen aankan J. De dag gaat voorbij met shoppen, was doen en de nodige cappucino’s.
Zondag ben ik redelijk vroeg wakken en gebruik ik van mijn tijd om mijn blog eens up te daten en een paar mailtjes uit te schrijven want daar is de laatste tijd weinig van in huis gekomen. Een paar onder jullie zullen zelf zeggen dat dit een understatement is J. Na onze brunch is het richting strand! We hadden het strand helemaal voor onszelf; zwemmen, lekker muziek opzetten en half in slaap sukkelen. Onze enige bezoekers waren een paar 4WD. Ik vind het maar niks, auto’s die op het strand rijden maar ja, ‘t strand is van iedereen eh. Een leuze die ze ook in onze werelhoofdstad Antwerpen kennen! Ondertussen komt mijn verjaardag met de minuut dichterbij. Zelf kan het mij niet zoveel schelen, ik bedoel maar ik zit hier in een ver land waar niemand het echt met mij vieren kan. Miriam denkt daar blijkbaar anders over.
Maandag 24 november 2008 staat gelijk voor mijn verjaardag! Ach ik vind dat ik dat wel even in drukletters mag zetten. Ik ben nu 24 jaar geworden en dat op een 24e van november! Het begon eigenlijk allemaal zondagavond, een minuut na middernacht. Miriam haalde kaarsjes en champagne boven. Ze herinnerde zelfs wat mijn favoriet dessert was. Ja hoor, tiramisu had ze dus ook. Iets wat bij mij zelden ontbreekt: op kotetentjes, familiefeestjes en verjaardagsparty’s. Ik vond het gewoon fantastisch en voelde mij koningin te rijk! Bij dat alles hoorde ook een verjaardagskaart en een sticker. Ik ben namelijk het een en ander van stickers aan het verzamelen. Ik heb er ondertussen al twee voor de auto die ik nog niet heb J
Ook Laure haar verjaardagskaart werd bovengehaald en de ballon werd opgeblazen. Alles bij elkaar een heel tof prive-feestje dus!
De maandagochtend, de eigenlijke dag zelf dus, werd ik op ontbijt getrakteerd en werd er wat aan windowshoppen gedaan. Het bleef niet alleen bij kijken, ik ben weer eens een hoofddeksel rijker. Het plan voor vandaag was om een auto te huren en naar Turquoise Bay te rijden maar dat is in het water gevallen toen we een supersnel en supergoedkoop internet cafe vonden. We waren toch al aan de late kant die dag. Daarna was het mijn tournee en hebben we wat patisserie met koffie weggewerkt, niet twee, niet drie maar vier zalige gebakjes! Over gourmandise gesproken! Later op de avond zijn we dan ook nog is Chinees gaan afhalen en kreeg ik nog een berichtje van Sam wat ook voor de nodige commotie zorgde. Om het helemaal compleet te maken zijn we de film Mama Mia gaan huren waar we de grootste lol mee beleefd hebben zeker toen er nog een paar extra mensen van de hostel bij kwamen zitten en er zelfs een paar dansmoves werden bovengehaald J.
Dinsdag slagen we er eindelijk in om de auto te huren en vertrokken we richting Cape Range NP en Turquoise Bay, eindelijk! Het werd een heel fijne dag waar er nogal wat werd afgesnorkeld werd en ik nog nooit zoveel kangoeroe’s op een dag heb gezien. Het scheelde niet veel of we hadder er een paar overreden maar dat was dan wel buiten mijn rijtalenten gerekend natuurlijk. Spijtig genoeg geen spoor van schildpadden. De avond eindigde heel gezellig in de hostel met Anouk en Denise, onze kamergenoten.
Woensdag moeten we op een hels vroeg uur opstaan want vandaag gaan we vissen! Het scheelde niet veel of het ging allemaal niet door. Er moeten minimum vier mensen boeken en dat was dus niet het geval. Het hoogseizoen is namelijk voorbij en de toeristen zijn weg. Het regenseizoen is in Exmouth nog niet helemaal goed begonnen maar hogerop de kust is ze al in volle gang. Gelukkig voor ons vonden de organisatoren twee personen beter dan helemaal niemand en het eindigde ermee dat wij met een privebootje en privegids uitvaarden! Super toch!
Nu heb ik van mijn leven nog nooit gevisd dus ik was helemaal enthousiast. Zou ik zeeziek worden of niet? Zou ik uberhaupt wel iets vangen? Wel, ik heb niet een maar wel vijf vissen gevangen! Eentje was te klein en hebben we terug in het water gegooid, maar de vier anderen waren tussen de 30cm en een meter lang. Ik ben niet aan het liegen. Het leuke was dat Miri er geen een gevangen heeft en zij was degene die een competitie begonnen was. Zeeziek ben ik trouwens ook geworden. Eerst was het Miriam die ziek werd terwijl ik dapper verder visde. Maar al dat bloed en slijm en de nodige blikken in Miriam’s richting kwamen mijn maag ook niet ten goede. Ter onze verdediging: de visser vertelde ons dat de oceaan zodanig woelig was dat hij die ochtend bijna niet uitgevaren was. Dus, over ons dappere zeevrouwen gesproken!
Die avond hebben een reuzebarbeque gehouden met wel de halve hostel. Ik zal nooit meer zeggen ‘ik lust geen vis’ want ik vond het allemaal heel heel lekker.
Donderdag 27 november is het terug naar Fremantle, terug naar de hostel. De bus komt ons netjes op tijd ophalen. Vandaag stoppen we in Coral Bay waar we de foto’s van onze Manta Ray trip van zoveel dagen geleden kunnen ophalen. Na het middageten ergens aan een mooie pier, vraag me niet meer waar, lopen we Anouk tegen het lijf. Ondertussen hang ik regelmatig aan de telefoon met de receptie van de hostel. Ik was namelijk niet van plan om terug te keren maar gezien het zo laat in het seizoen is, lijkt het aangewezen om toch maar weer naar beneden te keren in plaats van verder naar boven waar het stormt en alles toe is. Echter, in de hostel is alles volgeboekt. Ik heb zowel Max als Steve aan de lijn gehad die mij beide beloven dat ze er alles aan zullen doen om mij nog ergens een bed te vinden. Toch wel handig als je de mensen achter de toog ken. Steve gaat zelfs zo ver te zeggen dat hij er anders wel de een of andere rumoerige zatlap uitzet. Moet ik mij nu schuldig voelen? Ik hoop dat iemand zich vanavond zodanig misdraagt dat hij of zij eruit gezet wordt J. Ik zal voor alle veiligheid toch maar ergens anders een kamer boeken, annuleren gaat altijd.
Voor die avond overnachten we in een boerderij letterlijk in de middle of nowhere! Nog een dagje rijden en morgen zijn we terug in beloved magical Fremantle!
Commentaires
Poster un commentaire
Rétroliens
URL pour faire un rétrolien vers ce message :
http://www.canalblog.com/cf/fe/tb/?bid=507624&pid=12359809
Liens vers des weblogs qui référencent ce message :