28 décembre 2008
Back to Freo and Northwest Trip
Dag vriendjes, dag vriendinnetjes! Dat was het dan alweer!
We zijn vrijdag 7 november en Miri en ik zijn zojuist terug toegekomen in de hostel waar Marty en Katherine ons zijn komen ophalen. We hebben een hele gezellige avond met Marty en Kath en krijgen privelessen in cricket, want daar draaien ze hier allemaal helemaal zot van. Gelukkig verslaat Miri iedereen met tafeltennis zodat de eer van Europa toch een beetje gered is.
Zaterdag is horse racing dag! Na het ontbijt – waarbij iedereen met zijn neus in de rondgaande krant zat om tussen een hap toast en een slok koffie te discuteren welk paard wel en welk paard niet het wedden waard zou zijn – zijn we op weg. Een bus, een trein, nog een trein en nog een bus later – een kleine twee uur openbaar vervoer later – staan we voor de ingang van de paardrennen. Het is er ongelooflijk druk en de dag beloofd prachtig te worden, heel warm en zonnig. Er zijn ook een heleboel vrienden van Kath en Marty aanwezig en we vormen een toffe bende. Iedereen participeert in het proces van het wedden, de een met al wat meer succes dan de ander. Ik eindig zowaar met 126 dollar winst! Trek daar de kosten van de dag vanaf en van het wedden en ik schiet over met 50 dollar. Yippie, dat is dus twee dagen accomodatie van de hostel terug betaald! Ik moet er wel bij zeggen dat ik die avond nog 30 verloren heb met poker en de overige 20 heb opgedaan door onze gastheer en gastvrouw te trakteren op koffie en muffins de dag erna. De hele dag was gewoon schitterend, lekker tussen de Ozzies!
Zondag na een zwaar nachtje feesten van gisterenavond geraken we toch allemaal goedgezind en zonder koppijn uit ons bed. We gaan vandaag naar Scarborough Beach waar we de eerste lessen in surf hopen te krijgen. Het plan valt echter in ‘t water want de wind is verschrikkelijk en het is nogal koud aan’t strand ook al is het in de twintig graden. We keren na koffie en muffins terug richting huiswaarts waar we dan maar wat gaan braden in de tuin. Kath, Miri en ik doen waar vrouwen dan het best in zijn: babbelen en nagels verzorgen. Terwijl Marty doet waar mannen het best in zijn: op hun rug in slaap vallen en lekker luid snurken. Tijd om terug te gaan richting hostel, het was een zeer geslaagd Aussie weekend en maar slangtaaltje gaat er alleen maar op vooruit! Terug in Freo trakteren Miri en ik ons op pizza en zitten we de hele avond op internet nieuws met het thuisfront uit te wisselen.
Maandag en dinsdag vertrek ik naar Rottnest Island, een eilandje niet veraf van de kust van Perth dat bekend staat om zijn prachtige natuur en het feit dat er geen auto’s rijden. Ik ben er bijna niet geraakt, zo gemakkelijk is het om gewoon in de hostel met de mensen die je kent rond te hangen, lekker comfy. Ik moet er bij zeggen dat toen ik toekwam op Rottnest Island ik mij wel eventjes compleet verloren en eenzaam voelde. Zo gewoon was ik om Miriam rond mij te hebben en over vanalles en nog wat te babbelen. Maar dat gevoel ging rap over. Zodra ik mijn fiets gehuurd had en mijn spullen in de hostel had gedropt voelde ik mij helemaal weer beter. Zodanig zelfs dat ik er echt behoefte aan had om alleen te zijn. Ik heb dus de twee Franse meisjes, die ik zojuist in de hostel had leren kennen,“verloren”. Maandag heb ik geluierd op een prachtig innieminnie verlaten strandje. Eindelijk nog is echt lezen in een boek! Verder had ik een gevecht met een reuze Kingsalamander. Ik weet nog altijd niet goed waar hij juist voor ging, mijn chips, mijn bier of mij. Ik heb hem gelukkig kunnen afschudden. ‘s Avonds was ik van al dat fietsen en luieren (en waarschijnlijk ook nog van ons Aussie weekend) zo moe dat ik vroeg mijn bed ben ingedoken om daar op mijn gemak nog wat te lezen en naar muziek te luisteren.
De dag daarna heb ik zowat het hele eiland afgefietst met mijn muziek in mijn oren en mijn ogen wijd open op het inderdaad prachtige landschap. Het feit dat je niets op vier wielen met een motor hoort of ziet ronken droeg veel bij tot mijn fietsplezier. Spijtig genoeg vond mijn fiets dat het mij genoeg gedragen had en gaf het de geest. Ik heb mij dan maar geamuseerd met Quokka’s, oh zo schattige beestjes en een pauw die al zijn veren voor mij openden. Ain’t I a lucky girl! Quokka’s zijn buideldieren die misschien heel misschien iets weg hebben van ratten maar eigenlijk zijn ze gewoon heel schattige beestjes en ik vind ze absoluut niet op ratten lijken. Dat vond de Nederlandse ontdekkingreizigers anders wel vandaar de naam van het eiland. Tja, die keesjes toch. Rond een uur of vijf was het tijd om terug te keren naar het vasteland.
Woensdag 12 november was een lazy dag. Ik had mij voorgenomen om mijn administratie, om het zo te zeggen, te doen maar daar is dus niets van in huis genomen. Ik heb de hele dag gelezen en ben gaan lunchen met Miri rond een uur of drie. Ik heb nog nooit zo’n grote hamburger gegeten in heel mijn leven. We hadden ook het lumineuze, euhm toch niet, idee om er een halve liter witte wijn bij te bestellen, plat op de dag in volle zon. Daarna zijn we gibberend naar een toerismebureau gestapt daar we graag het noorden van West Australie zouden willen doen. Veel meer komt er van de dag niet terecht, ik zit letterlijk met mijn neus in mijn boek in mijn bed.
Donderdag staan de wijngaarden van Swan Valley op het programma. Het zal jullie niet verbazen dat Miri en ik te laat zijn. Eigenlijk waren we op tijd maar we vonden de weg niet. Gelukkig is dat niet zo’n probleem in Australie. De dag was heel leuk en ik heb heel veel mogen proeven van vanalles en nog wat. Ze hebben hier de meest grappige glaasjes om Porto uit te drinken. Ik moet er zeker zo een paar meenemen naar Belgie. Ik kreeg zowaar nougat gratis en voor niks. ‘s Avonds was het film in de hostel, niet bepaald schitterend dus troostte ik mij maar weer met mijn boek tot een kot in de nacht.
Vrijdag is wederom een luie dag. Ik ben pas om twaalf uur wakker. Dat krijg je ervan als je tot vier uur zit te lezen. We boeken een tour tot in Exmouth. Ik had na al dat lezen enorm veel zin om in beweging te komen en wou uitgaan. Samen met Jef, Ona en Miram hebben we een toffe avond en dansen we in ‘t straat met een paar straatmuzikanten. Ik hang nog wat voor tv met Dan en de andere Duitse jongens maar het kan mij niet boeien. Oh ja, het enige productieve van de dag is het opruimen van mijn rommel in de kamer. Flink eh!
Zaterdag 15 november gaan Miri en ik de Fremantle Markets verkennen en ik kom met een harmonica rijker terug. Zoiets heb ik mij al lang willen aanschaffen. Men zegt dat als je dat een jaar overal mee naar toe neemt jet het kan bespelen. Ik ben benieuwd, nu nog oefenen eh. In de namiddag is er een reggae festival waar we nog gauw het laatste van meepikken en de rest van de bende van de hostel tegenkomen. Tegen de avond gaan Miri, Jef, Oz (Israelier die echt zo noemt), Sam (Engelsman), Miri en ik iets eten in Little Creatures brouwerij. En daarna is het uitgaan! Het wordt een heel gezellige avond in Newport, een café met live music. Ik heb me ongelooflijk goed geamuseerd met iedereen. Bij het thuiskomen drinken we nog allemaal een kopje thee klaargemaakt door Sam. Tja, die Engelsen met hun thee’s!
Zondag is onze laatste dag in Freo en ik ben overgestresseerd. Ik moet precies nog duizend en een dingen regelen. Wat kan een backpacker nu in hemelsnaam allemaal te regelen hebben? Soit, ik vind het wel jammer hier te vertrekken want ik voel me hier nu zo thuis. Grappig detail, Sam en ik hebben blijkbaar alletwee dezelfde harmonica gekocht. Ach ja, ik zal de mensen hier zeker wel missen, de een al wat meer dan de ander. Maar, de rest van de wereld, of toch van Australia, wacht op mij opdat ik het allemaal ontdek. Een laatste keer ontbijt met Daniel voor Miriam en mij. We springen nog eens de Freo markets binnen en dan is het al tijd voor barbeque na een hele dag geloop en geregel. We verzamelen onze favoriete mensen, Magpie alias Steve, Chris, Tina en nog een paar andere. Sam en Daniel kunnen er niet bij zijn want ze zijn gaan werken die avond. Gelukkig loopt alles zodanig uit dat wij toch nog wakker zijn als de jongens terug komen en uiteindelijk blijven we de hele nacht op. Wat gaat dat zeer doen morgen op de bus.
Well, no sleep equals I’m dead! Ik vind een manier om te slapen op mijn plekje in de bus. Gelukkig wordt er vooral veel gereden en weinig bekeken. De enkele keren dat Miri en ik uit de bus moeten klauteren zijn dus miniem. Enkel de Pinaccles staan vandaag op het programma en zijn ook een fenomeen om te zien. Die avond genieten we met een paar fellowtourmembers van een zonsondergang op het strand. Miri en ik zijn beiden, om het zacht uit te drukken, in een melancholische moed. UB40 met “I can’t help falling in love” maakt het er niet veel beter op maar we gaan het de komende dagen toch plat draaien. Ik was enorm blij met Miri’s gezelschap ook al werd er niet veel gebabbeld. I have my travelbuddy and she’s awesome!
Dinsdag de 18e zijn we er allebei al wat beter aan toe, na een deftig nachtje slapen. Vandaag bezoeken we Kalbarri NP met the Loop walk en de Nature’s Window. Dat laatste is een van de mooiste dingen die ik tot nu toe gezien heb. Ik heb de groep de groep gelaten om er deftig van te kunnen genieten. Die dag hebben we ook een rotsafdaling gedaan via touw, ben de juiste naam ervoor kwijt. De namiddag bestaat uit een vijf uur lange rit richting Monkey Mia dus veel is er niet te doen. Miri en ik hebben een heel gezellige avond op het strand en ontdekken een reuzekrap die juist niet aan ons tenen zat.
Woensdag is het dolfijnendag! De dolfijnen van Monkey Mia zijn zeer bekend. Het is een van de weinige plekken waar dolfijnen in hun natuurlijke omgeving zoveel interactie hebben met mensen. Het was hier dat ik eventueel nog vrijwilligerswerk wou doen maar die kans zit er voorlopig niet in. Ze hebben veel te veel vraag. Daarna is het richting Denham en Shark Bay waar het dus letterlijk stikt van de haaien. Ze leken klein genoeg van op afstand. Het toppunt van het toppunt is dat Miri en ik onze Elton Wicked Camper zien staan. Wel heb je ooit! Daar trekken we nog gauw een foto van. Van zijn nieuwe baasjes geen spoor. We zouden er maar wat graag mee wegrijden! Later op de dag zijn we naar Hamelin Pool afgezakt waar het stikt van stromatolieten in alle vormen en maten. Vanavond slapen we in Coral Bay en hebben we Miri en ik een fantastische great-talk/looking-at-stars avond.
Donderdag 20 november brengen we de hele dag door in Coral Bay. Vandaag gaan we de hele dag snorkelen. Hoogtepunt van de dag is zwemmen met de Manta Rays wat ongelooflijk impressionant is en ook heel vermoeiend. Deze zijn maar een slordige 5 meter lang dus zwem daar maar is achter. Ondertussen hebben Miri en ik al toffe contacten gelegd met Tched, iemand van HongKong en Esther, een Duitse. Verder is er ook nog een heel vriendelijk Nederlands koppel en mijn allereerste Vlaming Lieve. De dag is heel geslaagd ook al is het weer wat minder. Er is een cycloon in het noorden van WA en we krijgen daar de weerslag van. Een keer van de boot vertrekken we stante pede naar Exmouth, tevens ook de eindbestemming voor Miri en mij. Niet voor de rest van de groep, zij keren nog terug naar Perth. De sfeer zit er nu goed in in de groep en we hebben allemaal veel plezier die avond. UB40 is all over the place. Het wordt nu ook een groepsliedje. Het wordt een latertje met een paar Ieren en een Australische van de camping.
Vrijdag is dan onze laatste dag met de tour. Veel hebben we niet geslapen en ik heb lichtjes last van een kater. Maar dat, noch het miezerige weer, kan de dag niet verpesten. Cape Range en Marine NP zijn de moeite van het bezoeken waard en aangezien niet iedereen uit zijn bed is geraakt blijven alleen de mensen over die het echt interesseert. Wat het alleen maar beter maakt. Overal zijn trouwens kangoeroes en emus. Normaal zie je die niet overdag, het is gewoon te warm. Maar nu is er geen zon en vooral het regent, dus drinken ze wat ze kunnen uit de putten van de asfaltweg. We verzamelen nog een paar prachtige schelpen en Peter, de gids, krijgt ons maar met moeite terug in de bus zo enthousiast zijn we. We bezoeken nog gauw het stadje en brengen een laatste fantastische avond door met onze groep. Het wordt een fameus afscheidsfeestje tussen Chet, Miri, Ester, de Keesjes, Lieve en ik. We gaan ze missen. Terwijl zij terugkeren naar Perth, blijven Miri en ik achter in Exmouth. We hebben hier een paar plannen. Zo is er een fantastisch NP te zien in de buurt en ik wil mijn weg naar Broome maken, helemaal in het noorden van WA. Ik hoop dat ik Miri kan overtuigen mee te gaan maar dat zal vrees ik niet lukken. En een paar dagen op dezelfde plek rondhangen zal me deugd doen na al dat rushen met de tour. Fan van die tours ben ik toch niet hoor.
Zo dat is wel genoeg leesvoer voor jullie he. Ik loop nog altijd achter maar we zijn nog maar een dikke maand van de eigenlijke datum verwijderd.
Dag vriendjes, dag vriendinnetjes! Tot de volgende keer maar weer!
26 décembre 2008
foto's zuidwest trip
nieuwe foto's in album Zuidwest Trip. Er komen er waarschijnlijk nog een paar bij binnenkort!
23 décembre 2008
Zuidwest Trip
Hallo allemaal! Ik ben weer is terug van weggeweest! Het zal jullie allemaal wel plezieren te horen dat ik reeds mijn voornemens voor het nieuwe jaar klaar heb liggen. Een daarvan is dat ik in 2009 mijn blog eens deftig zal bijhouden. Jaja – hoor ik u al denken – wat met hetgene dat er nog niet op staat. Wel, het een kan niet zonder het andere. Als ik in 2009 niet meer wil achterlopen moet ik er wel voor zorgen voor 31 december 2008 om 00.00uur niet meer achterloop. U ziet waar dit toe leidt. Bij deze geniet u al maar van een deel van mijn vervolgverhaal.
Laat mij jullie geheugen even opfrissen. We zitten in West-Australie, in een stadje genaamd Fremantle wat zich juist onder Perth bevindt. Ik ben hier nu reeds – even tellen eh…euhm – 6 daagjes en ik sta op het punt om te vertrekken met twee zotte Duitsers om het Zuidwesten te verkennen. Afijn er is maar een zotte hoor in die hele bende en neen, niet ik maar Miriam, degene met rood haar op de foto’s. Voor zij die een map in de buurt hebben (hoe moeilijk kan het zijn als je op internet zit): we verkennen het gedeelte onder Fremantle langs de kust tot en met Albany. Daar gaan we dan inlands in via Hyden terug richting Fremantle. Pak je bril of je vergrootglas en dan kom je er wel. Tot zover de situatieschets, nu komt de rest van het verhaal.
Vrijdag 31 oktober staan we al te trappelen om te vertrekken. Ahem Daniel dan, want de twee meiden zijn nog niet helemaal gepakt en gezakt en hebben nog geen koffie gehad ook niet. We besluiten dan maar de boel de boel te laten en eerst onze campervan op te halen in plaats van te sleuren met alle zakken naar Perth centrum. Onze compagnon voor de komende acht dagen is een wickedcampervan met de naam Elton John.
De weg naar Freo en de hostel vinden is al een avontuur op zich maar we halen het. We slaan proviand – lees cheap cheap voedsel – en drank – lees cheap cheap bier – in and off we go. De hele hostel maakt zich trouwens klaar om een feestje te bouwen want het is vandaag Halloween. Wij eindigen die dag op een strand en besluiten om eens illegaal te gaan wildkamperen. Wat zijn we toch stoer! Niet voor lang echter, de Halloween ambiance krijgt ons ook te pakken. We genieten van een zalige zonsondergang op het strand met een biertje en beginnen daarna pasta te koken op de barbeque. Het wordt donker en we beginnen wat te kaarten. Er is tot dan toe geen kat te zien totdat er af en toe een auto de parking oprijdt, een toertje doet en het weer aftrapt. Na de zoveelste auto stappen er uit een twee kerels uit. Geen probleem, het zijn maar Engelsen, die nog wat wijn meehebben ook. Daarna beslissen we om een strandwandeling te doen en van de sterren te genieten. Van genieten komt er niet veel terecht daar iedereen zijn best doet om elkaar te doen verschieten en geloof me op een pikkedonker strand lukt dat best. Als er dan nog een hevige discussie op de parking ontstaat tussen geen idee wie, hebben Dan, Miri en ik er genoeg van en kruipen we onze Elton in. We slapen anders wel gezellig, zo met ons drietjes, en de volgende dag kunnen we er al mee lachen. We zijn toch maar schrikkepieten hoor.
De dag erna, zaterdag, passeren we Australind wat niet veel voorstelt maar wel degelijke koffie biedt. Het volgende dorp op onze kaart is Busselton. Het weer is schitterend tot nu toe en de twee-kilometer-lange-steiger is een goede manier om onze beentjes te strekken. In de namiddag rijden we naar Dunsborought waar het uitkijken is naar walvissen langs de kust. We rijden bijna een kangoeroe omver en een beetje later worden Miri en ik bijna omvergehopt door een skippy op onze bushwalk. De vuurtoren van Cape Naturaliste is reeds gesloten dus we rijden dan maar door naar Yallingup waar we vandaag overnachten. DE avond voor Dan en mij om onze supernieuwe sportschoenen
eens uit te testen en we gaan een half uurtje joggen op een wandelpad. Wat niet alleen goed ik voor de conditie maar ook prachtig voor het oog.
Zondagochtend laten we ons verwennen door het ochtendzonnetje alvorens de Ngilgi grot te bezoeken in Yallingup zelf. Daarna is het een stukje rijden naar Margareth River waar we juist te laat zijn om een surfwedstrijd bij te wonen. Maar waar we wel een zalige lunch verorberen met zicht op een prachtig stukje kust en we ontdekken nog een paar walvissen. Miri en ik voelen ons koning te rijk als we een paar prachtige schelpen vinden op het strand terwijl Danniel elk zonnestraaltje probeert mee te pikken om toch nog maar een beetje bruiner te worden. Veel komt daar niet van terecht want de zon verdwijnt achter de wolken. We vormen hier een goed trio hoor. We zitten vol grapjes en Daniel heeft zowaar de best off van Abba op zijn IPod staan en we kelen lekker mee op Down Under van Men at Work. Dat wordt vanaf nu du onze soundtrack. Iedereen zit met stopwoordjes (Miri is een ongelooflijke vloeker, Daniel zegt altijd het woord cheap en ik zit met het woord seriously als vervanging van zieddewadikbedoel) en deze moeten we vanaf nu vervangen door Elton John of iets in dien aard. Wat op het einde van de reis gezegdes als “What the Elton!” of “bloody Elton!” of “Johny Elton!” of gewoon “Of Elton!” oplevert. Die avond rijden we door naar Augusta waar niet onze tent opslaan maar onze Elton parkeren. Het heeft toch wel iets zo’n auto waar je in kan slapen. Miri en ik slaan wat bier in maar Dan zou toch graag een paar extra flesjes kopen en heeft het lef om terug te komen van de winkel met een krat vol Heineken, stel jullie voor! Nu, ik moet nu eigenlijk wel bekennen dat ik dat best wel goed bier vond. Ter mijne verdediging, Heineken gebrouwen in Australie smaakt helemaal anders als Heineken van onze overburen. En daarbij, wat in het buitenland gebeurd telt niet echt J
Maandag checken we uit zonder te betalen, yippie! Tja, ze moeten hun loketje maar bemannen.Het ziet er al even grijs uit als gisteren en regen hangt in de lucht. ’s Ochtends bezoeken we de vuurtoren van Cape Leeuwin . Hier komen de Zuidelijke Oceaan en de Indische Oceaan samen en je ziet de golven echt tegen elkaar botsen daar ze in tegenovergestelde richting gaan. De vuurtoren zelf bezoeken was ook wel tof, ik ben nog nooit in zoiets binnengeweest en helemaal vanboven was er een prachtig uitzicht en ook ongelooflijk veel wind. Daarna was het een stukje inlands rijden richting Pemberton. De prachtige kustlijnen maken nu plaats voor de Zuidelijke Wouden waar het stikt van de vogeltjes zoals de kukkabura en de bomen reuzen zijn. In Pemberton staat een van de hoogste, de Gloucester Tree, een slordige 61 meter hoog. We werden verwelkomd door allerlei vogeltjes en papegaaitjes die ons hoofd en armen voor een rustplekje aanzagen. De Gloucester Tree zelf kon je ook beklimmen en dat heb ik dan ook gedaan. De twee Duitsers bleven braaf op de grond, ze hebben allebei, vooral Daniel, wat last van hoogtevrees. We waren er trouwens niet de enige, er stonden nog drie andere mensen de boom te bewonderen, Duitsers natuurlijk, waarvan een zich ook aan de klim waagde. Ik moet zeggen dat ik er zelf niet helemaal gerust op was want er is niets van beveiliging op de ijzeren pinnen in de boom na waarlangs je naar boven moet klimmen. Maar maak jullie vooral niet ongerust, ik ben weer heelhuids beneden geraakt. Ik vond dat ik dan ook wel een beloning had verdiend in de vorm van een bolletje honingijs en een bolletje lavenderijs. Dat laatste smaakt wel degelijk naar lavender en niet zo’n klein beetje. Die avond hebben we onze Elton geparkeerd op een camping ergens in Walpole waar we gezelschap kregen van een Hollander wiens naam mij even ontsnapt. Hij had anders wel een toffe gitaar en zei altijd okido.
Eerst op de agenda deze dinsdag morgen staat de Tree Top Walk in the Valley of the Giants. Sorry voor mijn woordgebruik maar het is SHIT SHIT WEATHER, AGAIN! De Tree Top Walk is een wandeling
ter hoogte van de kruinen van de bomen, een wandeling op ongeveer 40 meter hoog. Daniel houdt zich dapper en hij slaagt er zelfs in een paar foto’s te nemen zonder er al te groen uit te zien. Er zijn ook Tingle bomen te bewonderen, die enorme afmetingen in de breedte aannemen met overal holtes in hun stam. We lopen er ook de drie Duitsers van gisteren tegen het lijf. Daarna is het richting Denmark. Jaja, Australie is een apart land en noemen een dorpje achter een heel land. Daar bezoeken we een alpaca-boerderij die naast alpacas ook een heleboel andere dieren verzorgen, vaak afdankertjes natuurlijk. Ik smelt gewoon bij Darcy en Mandeline, twee babykangoeroetjes, die zomaar in het huis hoppen en die ik ook nog is de pap mag geven. Ooooh zo schattig! We amuseren ons dus ongelooflijk in die paar uur dat we daar zijn wat ook een modeshow met kledingstukken gemaakt van alpacawol inhoudt. Daarna rijden we door naar Albany met een stopover in Peaceful Bay. In Albany hebben we afgesproken met de drie Duitsers van eerder op de dag en loppen we meneer den Hollander Okidoki tegen het lijf.
Woensdag voor we afscheid nemen van onze Duitse vrienden is het foto-time. Iedereen poseert en we zijn weer een kliekje rijker. Het is nog altijd rotweer maar we besluiten toch dapper de kust van Albany te bezoeken. We zijn nog niet eens zo slecht bezig totdat de hemel hagel over onze hoofden stort. Hagel! Het is hier niet alleen Australie maar ook nog is zomer in Australie. Het weer zit vol verrassingen. Daarna moeten we nog de nodige inkopen doen. Ramp! Onze auto doet het niet, Daniel heeft de lichten laten aanstaan en onze batterij is plat. Hilarische situaties volgen op de parking waar we door allerlei mensen worden aangestaard en geholpen om hem weer in gang te krijgen. Ik krijg Daniel ook zover om mij is te laten rijden. Hij heeft natuurlijk gelijk dat hij daar niet echt gerust op is, maar ik slaag er toch maar in ons veilig naar Bremer Bay te rijden. ‘s Avonds is het Yatzi, een gezelschapspel, en ik weet niet wat het is – iets in ons eten misschien – maar het wordt een ongelooflijk plezante avond en we liggen om de vijf minuten slap van het lachen.
Bye bye Albany, we hebben een hele dag rijden voor de boeg donderdag want we hebben twee dagen om onze weg terug te maken naar Perth en onze Elton op tijd binnen te doen. We geraken goed op tijd in Hyden waar zich de Wave Rock begint. Dit is dus een enorme rots die de vorm heeft van een golf. Daniel en ik gaan nog is joggen in de wederom prachtige omgeving en daarna genieten we van een fantastische zonsondergang op de wave rock zelf. Het is de laatste avond voor we terugkeren in de hostel en Miri en ik blijven op tot een stuk in de nacht en babbelen heel wat af zoals gewoonlijk. Van ons plan om vrijdag de zonsopgang te zien de volgende dag komt natuurlijk niets terecht. De wekker gaat wel af maar niemand heeft de moed om op te staan. Na een fotoshoot aan de wave rock vertrekken we richting Perth. We zijn juist maar dan ook juist op tijd om de auto binnen te brengen en sleuren daarna met onze zakken als muilezels terug richting de hostel in Fremantle. Lang blijven we er echter niet want rond een uur of vijf komen Katherine en Marty Miriam en mij ophalen om het weekend met hen door te brengen (Katherine is de vrouw die ik in Darwin heb leren kennen en Marty is haar man). Daniel blijft in de hostel. Maar hoe dat verloopt lezen jullie volgende keer.
Veel leesplezier!