28 décembre 2008
Back to Freo and Northwest Trip
Dag vriendjes, dag vriendinnetjes! Dat was het dan alweer!
We zijn vrijdag 7 november en Miri en ik zijn zojuist terug toegekomen in de hostel waar Marty en Katherine ons zijn komen ophalen. We hebben een hele gezellige avond met Marty en Kath en krijgen privelessen in cricket, want daar draaien ze hier allemaal helemaal zot van. Gelukkig verslaat Miri iedereen met tafeltennis zodat de eer van Europa toch een beetje gered is.
Zaterdag is horse racing dag! Na het ontbijt – waarbij iedereen met zijn neus in de rondgaande krant zat om tussen een hap toast en een slok koffie te discuteren welk paard wel en welk paard niet het wedden waard zou zijn – zijn we op weg. Een bus, een trein, nog een trein en nog een bus later – een kleine twee uur openbaar vervoer later – staan we voor de ingang van de paardrennen. Het is er ongelooflijk druk en de dag beloofd prachtig te worden, heel warm en zonnig. Er zijn ook een heleboel vrienden van Kath en Marty aanwezig en we vormen een toffe bende. Iedereen participeert in het proces van het wedden, de een met al wat meer succes dan de ander. Ik eindig zowaar met 126 dollar winst! Trek daar de kosten van de dag vanaf en van het wedden en ik schiet over met 50 dollar. Yippie, dat is dus twee dagen accomodatie van de hostel terug betaald! Ik moet er wel bij zeggen dat ik die avond nog 30 verloren heb met poker en de overige 20 heb opgedaan door onze gastheer en gastvrouw te trakteren op koffie en muffins de dag erna. De hele dag was gewoon schitterend, lekker tussen de Ozzies!
Zondag na een zwaar nachtje feesten van gisterenavond geraken we toch allemaal goedgezind en zonder koppijn uit ons bed. We gaan vandaag naar Scarborough Beach waar we de eerste lessen in surf hopen te krijgen. Het plan valt echter in ‘t water want de wind is verschrikkelijk en het is nogal koud aan’t strand ook al is het in de twintig graden. We keren na koffie en muffins terug richting huiswaarts waar we dan maar wat gaan braden in de tuin. Kath, Miri en ik doen waar vrouwen dan het best in zijn: babbelen en nagels verzorgen. Terwijl Marty doet waar mannen het best in zijn: op hun rug in slaap vallen en lekker luid snurken. Tijd om terug te gaan richting hostel, het was een zeer geslaagd Aussie weekend en maar slangtaaltje gaat er alleen maar op vooruit! Terug in Freo trakteren Miri en ik ons op pizza en zitten we de hele avond op internet nieuws met het thuisfront uit te wisselen.
Maandag en dinsdag vertrek ik naar Rottnest Island, een eilandje niet veraf van de kust van Perth dat bekend staat om zijn prachtige natuur en het feit dat er geen auto’s rijden. Ik ben er bijna niet geraakt, zo gemakkelijk is het om gewoon in de hostel met de mensen die je kent rond te hangen, lekker comfy. Ik moet er bij zeggen dat toen ik toekwam op Rottnest Island ik mij wel eventjes compleet verloren en eenzaam voelde. Zo gewoon was ik om Miriam rond mij te hebben en over vanalles en nog wat te babbelen. Maar dat gevoel ging rap over. Zodra ik mijn fiets gehuurd had en mijn spullen in de hostel had gedropt voelde ik mij helemaal weer beter. Zodanig zelfs dat ik er echt behoefte aan had om alleen te zijn. Ik heb dus de twee Franse meisjes, die ik zojuist in de hostel had leren kennen,“verloren”. Maandag heb ik geluierd op een prachtig innieminnie verlaten strandje. Eindelijk nog is echt lezen in een boek! Verder had ik een gevecht met een reuze Kingsalamander. Ik weet nog altijd niet goed waar hij juist voor ging, mijn chips, mijn bier of mij. Ik heb hem gelukkig kunnen afschudden. ‘s Avonds was ik van al dat fietsen en luieren (en waarschijnlijk ook nog van ons Aussie weekend) zo moe dat ik vroeg mijn bed ben ingedoken om daar op mijn gemak nog wat te lezen en naar muziek te luisteren.
De dag daarna heb ik zowat het hele eiland afgefietst met mijn muziek in mijn oren en mijn ogen wijd open op het inderdaad prachtige landschap. Het feit dat je niets op vier wielen met een motor hoort of ziet ronken droeg veel bij tot mijn fietsplezier. Spijtig genoeg vond mijn fiets dat het mij genoeg gedragen had en gaf het de geest. Ik heb mij dan maar geamuseerd met Quokka’s, oh zo schattige beestjes en een pauw die al zijn veren voor mij openden. Ain’t I a lucky girl! Quokka’s zijn buideldieren die misschien heel misschien iets weg hebben van ratten maar eigenlijk zijn ze gewoon heel schattige beestjes en ik vind ze absoluut niet op ratten lijken. Dat vond de Nederlandse ontdekkingreizigers anders wel vandaar de naam van het eiland. Tja, die keesjes toch. Rond een uur of vijf was het tijd om terug te keren naar het vasteland.
Woensdag 12 november was een lazy dag. Ik had mij voorgenomen om mijn administratie, om het zo te zeggen, te doen maar daar is dus niets van in huis genomen. Ik heb de hele dag gelezen en ben gaan lunchen met Miri rond een uur of drie. Ik heb nog nooit zo’n grote hamburger gegeten in heel mijn leven. We hadden ook het lumineuze, euhm toch niet, idee om er een halve liter witte wijn bij te bestellen, plat op de dag in volle zon. Daarna zijn we gibberend naar een toerismebureau gestapt daar we graag het noorden van West Australie zouden willen doen. Veel meer komt er van de dag niet terecht, ik zit letterlijk met mijn neus in mijn boek in mijn bed.
Donderdag staan de wijngaarden van Swan Valley op het programma. Het zal jullie niet verbazen dat Miri en ik te laat zijn. Eigenlijk waren we op tijd maar we vonden de weg niet. Gelukkig is dat niet zo’n probleem in Australie. De dag was heel leuk en ik heb heel veel mogen proeven van vanalles en nog wat. Ze hebben hier de meest grappige glaasjes om Porto uit te drinken. Ik moet er zeker zo een paar meenemen naar Belgie. Ik kreeg zowaar nougat gratis en voor niks. ‘s Avonds was het film in de hostel, niet bepaald schitterend dus troostte ik mij maar weer met mijn boek tot een kot in de nacht.
Vrijdag is wederom een luie dag. Ik ben pas om twaalf uur wakker. Dat krijg je ervan als je tot vier uur zit te lezen. We boeken een tour tot in Exmouth. Ik had na al dat lezen enorm veel zin om in beweging te komen en wou uitgaan. Samen met Jef, Ona en Miram hebben we een toffe avond en dansen we in ‘t straat met een paar straatmuzikanten. Ik hang nog wat voor tv met Dan en de andere Duitse jongens maar het kan mij niet boeien. Oh ja, het enige productieve van de dag is het opruimen van mijn rommel in de kamer. Flink eh!
Zaterdag 15 november gaan Miri en ik de Fremantle Markets verkennen en ik kom met een harmonica rijker terug. Zoiets heb ik mij al lang willen aanschaffen. Men zegt dat als je dat een jaar overal mee naar toe neemt jet het kan bespelen. Ik ben benieuwd, nu nog oefenen eh. In de namiddag is er een reggae festival waar we nog gauw het laatste van meepikken en de rest van de bende van de hostel tegenkomen. Tegen de avond gaan Miri, Jef, Oz (Israelier die echt zo noemt), Sam (Engelsman), Miri en ik iets eten in Little Creatures brouwerij. En daarna is het uitgaan! Het wordt een heel gezellige avond in Newport, een café met live music. Ik heb me ongelooflijk goed geamuseerd met iedereen. Bij het thuiskomen drinken we nog allemaal een kopje thee klaargemaakt door Sam. Tja, die Engelsen met hun thee’s!
Zondag is onze laatste dag in Freo en ik ben overgestresseerd. Ik moet precies nog duizend en een dingen regelen. Wat kan een backpacker nu in hemelsnaam allemaal te regelen hebben? Soit, ik vind het wel jammer hier te vertrekken want ik voel me hier nu zo thuis. Grappig detail, Sam en ik hebben blijkbaar alletwee dezelfde harmonica gekocht. Ach ja, ik zal de mensen hier zeker wel missen, de een al wat meer dan de ander. Maar, de rest van de wereld, of toch van Australia, wacht op mij opdat ik het allemaal ontdek. Een laatste keer ontbijt met Daniel voor Miriam en mij. We springen nog eens de Freo markets binnen en dan is het al tijd voor barbeque na een hele dag geloop en geregel. We verzamelen onze favoriete mensen, Magpie alias Steve, Chris, Tina en nog een paar andere. Sam en Daniel kunnen er niet bij zijn want ze zijn gaan werken die avond. Gelukkig loopt alles zodanig uit dat wij toch nog wakker zijn als de jongens terug komen en uiteindelijk blijven we de hele nacht op. Wat gaat dat zeer doen morgen op de bus.
Well, no sleep equals I’m dead! Ik vind een manier om te slapen op mijn plekje in de bus. Gelukkig wordt er vooral veel gereden en weinig bekeken. De enkele keren dat Miri en ik uit de bus moeten klauteren zijn dus miniem. Enkel de Pinaccles staan vandaag op het programma en zijn ook een fenomeen om te zien. Die avond genieten we met een paar fellowtourmembers van een zonsondergang op het strand. Miri en ik zijn beiden, om het zacht uit te drukken, in een melancholische moed. UB40 met “I can’t help falling in love” maakt het er niet veel beter op maar we gaan het de komende dagen toch plat draaien. Ik was enorm blij met Miri’s gezelschap ook al werd er niet veel gebabbeld. I have my travelbuddy and she’s awesome!
Dinsdag de 18e zijn we er allebei al wat beter aan toe, na een deftig nachtje slapen. Vandaag bezoeken we Kalbarri NP met the Loop walk en de Nature’s Window. Dat laatste is een van de mooiste dingen die ik tot nu toe gezien heb. Ik heb de groep de groep gelaten om er deftig van te kunnen genieten. Die dag hebben we ook een rotsafdaling gedaan via touw, ben de juiste naam ervoor kwijt. De namiddag bestaat uit een vijf uur lange rit richting Monkey Mia dus veel is er niet te doen. Miri en ik hebben een heel gezellige avond op het strand en ontdekken een reuzekrap die juist niet aan ons tenen zat.
Woensdag is het dolfijnendag! De dolfijnen van Monkey Mia zijn zeer bekend. Het is een van de weinige plekken waar dolfijnen in hun natuurlijke omgeving zoveel interactie hebben met mensen. Het was hier dat ik eventueel nog vrijwilligerswerk wou doen maar die kans zit er voorlopig niet in. Ze hebben veel te veel vraag. Daarna is het richting Denham en Shark Bay waar het dus letterlijk stikt van de haaien. Ze leken klein genoeg van op afstand. Het toppunt van het toppunt is dat Miri en ik onze Elton Wicked Camper zien staan. Wel heb je ooit! Daar trekken we nog gauw een foto van. Van zijn nieuwe baasjes geen spoor. We zouden er maar wat graag mee wegrijden! Later op de dag zijn we naar Hamelin Pool afgezakt waar het stikt van stromatolieten in alle vormen en maten. Vanavond slapen we in Coral Bay en hebben we Miri en ik een fantastische great-talk/looking-at-stars avond.
Donderdag 20 november brengen we de hele dag door in Coral Bay. Vandaag gaan we de hele dag snorkelen. Hoogtepunt van de dag is zwemmen met de Manta Rays wat ongelooflijk impressionant is en ook heel vermoeiend. Deze zijn maar een slordige 5 meter lang dus zwem daar maar is achter. Ondertussen hebben Miri en ik al toffe contacten gelegd met Tched, iemand van HongKong en Esther, een Duitse. Verder is er ook nog een heel vriendelijk Nederlands koppel en mijn allereerste Vlaming Lieve. De dag is heel geslaagd ook al is het weer wat minder. Er is een cycloon in het noorden van WA en we krijgen daar de weerslag van. Een keer van de boot vertrekken we stante pede naar Exmouth, tevens ook de eindbestemming voor Miri en mij. Niet voor de rest van de groep, zij keren nog terug naar Perth. De sfeer zit er nu goed in in de groep en we hebben allemaal veel plezier die avond. UB40 is all over the place. Het wordt nu ook een groepsliedje. Het wordt een latertje met een paar Ieren en een Australische van de camping.
Vrijdag is dan onze laatste dag met de tour. Veel hebben we niet geslapen en ik heb lichtjes last van een kater. Maar dat, noch het miezerige weer, kan de dag niet verpesten. Cape Range en Marine NP zijn de moeite van het bezoeken waard en aangezien niet iedereen uit zijn bed is geraakt blijven alleen de mensen over die het echt interesseert. Wat het alleen maar beter maakt. Overal zijn trouwens kangoeroes en emus. Normaal zie je die niet overdag, het is gewoon te warm. Maar nu is er geen zon en vooral het regent, dus drinken ze wat ze kunnen uit de putten van de asfaltweg. We verzamelen nog een paar prachtige schelpen en Peter, de gids, krijgt ons maar met moeite terug in de bus zo enthousiast zijn we. We bezoeken nog gauw het stadje en brengen een laatste fantastische avond door met onze groep. Het wordt een fameus afscheidsfeestje tussen Chet, Miri, Ester, de Keesjes, Lieve en ik. We gaan ze missen. Terwijl zij terugkeren naar Perth, blijven Miri en ik achter in Exmouth. We hebben hier een paar plannen. Zo is er een fantastisch NP te zien in de buurt en ik wil mijn weg naar Broome maken, helemaal in het noorden van WA. Ik hoop dat ik Miri kan overtuigen mee te gaan maar dat zal vrees ik niet lukken. En een paar dagen op dezelfde plek rondhangen zal me deugd doen na al dat rushen met de tour. Fan van die tours ben ik toch niet hoor.
Zo dat is wel genoeg leesvoer voor jullie he. Ik loop nog altijd achter maar we zijn nog maar een dikke maand van de eigenlijke datum verwijderd.
Dag vriendjes, dag vriendinnetjes! Tot de volgende keer maar weer!
Commentaires
Poster un commentaire
Rétroliens
URL pour faire un rétrolien vers ce message :
http://www.canalblog.com/cf/fe/tb/?bid=507624&pid=11886139
Liens vers des weblogs qui référencent ce message :