23 décembre 2008
Zuidwest Trip
Hallo allemaal! Ik ben weer is terug van weggeweest! Het zal jullie allemaal wel plezieren te horen dat ik reeds mijn voornemens voor het nieuwe jaar klaar heb liggen. Een daarvan is dat ik in 2009 mijn blog eens deftig zal bijhouden. Jaja – hoor ik u al denken – wat met hetgene dat er nog niet op staat. Wel, het een kan niet zonder het andere. Als ik in 2009 niet meer wil achterlopen moet ik er wel voor zorgen voor 31 december 2008 om 00.00uur niet meer achterloop. U ziet waar dit toe leidt. Bij deze geniet u al maar van een deel van mijn vervolgverhaal.
Laat mij jullie geheugen even opfrissen. We zitten in West-Australie, in een stadje genaamd Fremantle wat zich juist onder Perth bevindt. Ik ben hier nu reeds – even tellen eh…euhm – 6 daagjes en ik sta op het punt om te vertrekken met twee zotte Duitsers om het Zuidwesten te verkennen. Afijn er is maar een zotte hoor in die hele bende en neen, niet ik maar Miriam, degene met rood haar op de foto’s. Voor zij die een map in de buurt hebben (hoe moeilijk kan het zijn als je op internet zit): we verkennen het gedeelte onder Fremantle langs de kust tot en met Albany. Daar gaan we dan inlands in via Hyden terug richting Fremantle. Pak je bril of je vergrootglas en dan kom je er wel. Tot zover de situatieschets, nu komt de rest van het verhaal.
Vrijdag 31 oktober staan we al te trappelen om te vertrekken. Ahem Daniel dan, want de twee meiden zijn nog niet helemaal gepakt en gezakt en hebben nog geen koffie gehad ook niet. We besluiten dan maar de boel de boel te laten en eerst onze campervan op te halen in plaats van te sleuren met alle zakken naar Perth centrum. Onze compagnon voor de komende acht dagen is een wickedcampervan met de naam Elton John.
De weg naar Freo en de hostel vinden is al een avontuur op zich maar we halen het. We slaan proviand – lees cheap cheap voedsel – en drank – lees cheap cheap bier – in and off we go. De hele hostel maakt zich trouwens klaar om een feestje te bouwen want het is vandaag Halloween. Wij eindigen die dag op een strand en besluiten om eens illegaal te gaan wildkamperen. Wat zijn we toch stoer! Niet voor lang echter, de Halloween ambiance krijgt ons ook te pakken. We genieten van een zalige zonsondergang op het strand met een biertje en beginnen daarna pasta te koken op de barbeque. Het wordt donker en we beginnen wat te kaarten. Er is tot dan toe geen kat te zien totdat er af en toe een auto de parking oprijdt, een toertje doet en het weer aftrapt. Na de zoveelste auto stappen er uit een twee kerels uit. Geen probleem, het zijn maar Engelsen, die nog wat wijn meehebben ook. Daarna beslissen we om een strandwandeling te doen en van de sterren te genieten. Van genieten komt er niet veel terecht daar iedereen zijn best doet om elkaar te doen verschieten en geloof me op een pikkedonker strand lukt dat best. Als er dan nog een hevige discussie op de parking ontstaat tussen geen idee wie, hebben Dan, Miri en ik er genoeg van en kruipen we onze Elton in. We slapen anders wel gezellig, zo met ons drietjes, en de volgende dag kunnen we er al mee lachen. We zijn toch maar schrikkepieten hoor.
De dag erna, zaterdag, passeren we Australind wat niet veel voorstelt maar wel degelijke koffie biedt. Het volgende dorp op onze kaart is Busselton. Het weer is schitterend tot nu toe en de twee-kilometer-lange-steiger is een goede manier om onze beentjes te strekken. In de namiddag rijden we naar Dunsborought waar het uitkijken is naar walvissen langs de kust. We rijden bijna een kangoeroe omver en een beetje later worden Miri en ik bijna omvergehopt door een skippy op onze bushwalk. De vuurtoren van Cape Naturaliste is reeds gesloten dus we rijden dan maar door naar Yallingup waar we vandaag overnachten. DE avond voor Dan en mij om onze supernieuwe sportschoenen
eens uit te testen en we gaan een half uurtje joggen op een wandelpad. Wat niet alleen goed ik voor de conditie maar ook prachtig voor het oog.
Zondagochtend laten we ons verwennen door het ochtendzonnetje alvorens de Ngilgi grot te bezoeken in Yallingup zelf. Daarna is het een stukje rijden naar Margareth River waar we juist te laat zijn om een surfwedstrijd bij te wonen. Maar waar we wel een zalige lunch verorberen met zicht op een prachtig stukje kust en we ontdekken nog een paar walvissen. Miri en ik voelen ons koning te rijk als we een paar prachtige schelpen vinden op het strand terwijl Danniel elk zonnestraaltje probeert mee te pikken om toch nog maar een beetje bruiner te worden. Veel komt daar niet van terecht want de zon verdwijnt achter de wolken. We vormen hier een goed trio hoor. We zitten vol grapjes en Daniel heeft zowaar de best off van Abba op zijn IPod staan en we kelen lekker mee op Down Under van Men at Work. Dat wordt vanaf nu du onze soundtrack. Iedereen zit met stopwoordjes (Miri is een ongelooflijke vloeker, Daniel zegt altijd het woord cheap en ik zit met het woord seriously als vervanging van zieddewadikbedoel) en deze moeten we vanaf nu vervangen door Elton John of iets in dien aard. Wat op het einde van de reis gezegdes als “What the Elton!” of “bloody Elton!” of “Johny Elton!” of gewoon “Of Elton!” oplevert. Die avond rijden we door naar Augusta waar niet onze tent opslaan maar onze Elton parkeren. Het heeft toch wel iets zo’n auto waar je in kan slapen. Miri en ik slaan wat bier in maar Dan zou toch graag een paar extra flesjes kopen en heeft het lef om terug te komen van de winkel met een krat vol Heineken, stel jullie voor! Nu, ik moet nu eigenlijk wel bekennen dat ik dat best wel goed bier vond. Ter mijne verdediging, Heineken gebrouwen in Australie smaakt helemaal anders als Heineken van onze overburen. En daarbij, wat in het buitenland gebeurd telt niet echt J
Maandag checken we uit zonder te betalen, yippie! Tja, ze moeten hun loketje maar bemannen.Het ziet er al even grijs uit als gisteren en regen hangt in de lucht. ’s Ochtends bezoeken we de vuurtoren van Cape Leeuwin . Hier komen de Zuidelijke Oceaan en de Indische Oceaan samen en je ziet de golven echt tegen elkaar botsen daar ze in tegenovergestelde richting gaan. De vuurtoren zelf bezoeken was ook wel tof, ik ben nog nooit in zoiets binnengeweest en helemaal vanboven was er een prachtig uitzicht en ook ongelooflijk veel wind. Daarna was het een stukje inlands rijden richting Pemberton. De prachtige kustlijnen maken nu plaats voor de Zuidelijke Wouden waar het stikt van de vogeltjes zoals de kukkabura en de bomen reuzen zijn. In Pemberton staat een van de hoogste, de Gloucester Tree, een slordige 61 meter hoog. We werden verwelkomd door allerlei vogeltjes en papegaaitjes die ons hoofd en armen voor een rustplekje aanzagen. De Gloucester Tree zelf kon je ook beklimmen en dat heb ik dan ook gedaan. De twee Duitsers bleven braaf op de grond, ze hebben allebei, vooral Daniel, wat last van hoogtevrees. We waren er trouwens niet de enige, er stonden nog drie andere mensen de boom te bewonderen, Duitsers natuurlijk, waarvan een zich ook aan de klim waagde. Ik moet zeggen dat ik er zelf niet helemaal gerust op was want er is niets van beveiliging op de ijzeren pinnen in de boom na waarlangs je naar boven moet klimmen. Maar maak jullie vooral niet ongerust, ik ben weer heelhuids beneden geraakt. Ik vond dat ik dan ook wel een beloning had verdiend in de vorm van een bolletje honingijs en een bolletje lavenderijs. Dat laatste smaakt wel degelijk naar lavender en niet zo’n klein beetje. Die avond hebben we onze Elton geparkeerd op een camping ergens in Walpole waar we gezelschap kregen van een Hollander wiens naam mij even ontsnapt. Hij had anders wel een toffe gitaar en zei altijd okido.
Eerst op de agenda deze dinsdag morgen staat de Tree Top Walk in the Valley of the Giants. Sorry voor mijn woordgebruik maar het is SHIT SHIT WEATHER, AGAIN! De Tree Top Walk is een wandeling
ter hoogte van de kruinen van de bomen, een wandeling op ongeveer 40 meter hoog. Daniel houdt zich dapper en hij slaagt er zelfs in een paar foto’s te nemen zonder er al te groen uit te zien. Er zijn ook Tingle bomen te bewonderen, die enorme afmetingen in de breedte aannemen met overal holtes in hun stam. We lopen er ook de drie Duitsers van gisteren tegen het lijf. Daarna is het richting Denmark. Jaja, Australie is een apart land en noemen een dorpje achter een heel land. Daar bezoeken we een alpaca-boerderij die naast alpacas ook een heleboel andere dieren verzorgen, vaak afdankertjes natuurlijk. Ik smelt gewoon bij Darcy en Mandeline, twee babykangoeroetjes, die zomaar in het huis hoppen en die ik ook nog is de pap mag geven. Ooooh zo schattig! We amuseren ons dus ongelooflijk in die paar uur dat we daar zijn wat ook een modeshow met kledingstukken gemaakt van alpacawol inhoudt. Daarna rijden we door naar Albany met een stopover in Peaceful Bay. In Albany hebben we afgesproken met de drie Duitsers van eerder op de dag en loppen we meneer den Hollander Okidoki tegen het lijf.
Woensdag voor we afscheid nemen van onze Duitse vrienden is het foto-time. Iedereen poseert en we zijn weer een kliekje rijker. Het is nog altijd rotweer maar we besluiten toch dapper de kust van Albany te bezoeken. We zijn nog niet eens zo slecht bezig totdat de hemel hagel over onze hoofden stort. Hagel! Het is hier niet alleen Australie maar ook nog is zomer in Australie. Het weer zit vol verrassingen. Daarna moeten we nog de nodige inkopen doen. Ramp! Onze auto doet het niet, Daniel heeft de lichten laten aanstaan en onze batterij is plat. Hilarische situaties volgen op de parking waar we door allerlei mensen worden aangestaard en geholpen om hem weer in gang te krijgen. Ik krijg Daniel ook zover om mij is te laten rijden. Hij heeft natuurlijk gelijk dat hij daar niet echt gerust op is, maar ik slaag er toch maar in ons veilig naar Bremer Bay te rijden. ‘s Avonds is het Yatzi, een gezelschapspel, en ik weet niet wat het is – iets in ons eten misschien – maar het wordt een ongelooflijk plezante avond en we liggen om de vijf minuten slap van het lachen.
Bye bye Albany, we hebben een hele dag rijden voor de boeg donderdag want we hebben twee dagen om onze weg terug te maken naar Perth en onze Elton op tijd binnen te doen. We geraken goed op tijd in Hyden waar zich de Wave Rock begint. Dit is dus een enorme rots die de vorm heeft van een golf. Daniel en ik gaan nog is joggen in de wederom prachtige omgeving en daarna genieten we van een fantastische zonsondergang op de wave rock zelf. Het is de laatste avond voor we terugkeren in de hostel en Miri en ik blijven op tot een stuk in de nacht en babbelen heel wat af zoals gewoonlijk. Van ons plan om vrijdag de zonsopgang te zien de volgende dag komt natuurlijk niets terecht. De wekker gaat wel af maar niemand heeft de moed om op te staan. Na een fotoshoot aan de wave rock vertrekken we richting Perth. We zijn juist maar dan ook juist op tijd om de auto binnen te brengen en sleuren daarna met onze zakken als muilezels terug richting de hostel in Fremantle. Lang blijven we er echter niet want rond een uur of vijf komen Katherine en Marty Miriam en mij ophalen om het weekend met hen door te brengen (Katherine is de vrouw die ik in Darwin heb leren kennen en Marty is haar man). Daniel blijft in de hostel. Maar hoe dat verloopt lezen jullie volgende keer.
Veel leesplezier!
Commentaires
Hey meid,tof dat ge de blog nog eens upgedate hebt (lees: "t Was tijd :-)"). Zet dat misschien op Facebook ofzo want ik vrees (weet) dat veel mensen al een beetje hebben opgegeven en anders dus niet op de hoogte zijn van uw perikelen! Kusssssss en veel plezier
Poster un commentaire
Rétroliens
URL pour faire un rétrolien vers ce message :
http://www.canalblog.com/cf/fe/tb/?bid=507624&pid=11844237
Liens vers des weblogs qui référencent ce message :