Celleke down under!!!

Singapore, Australia, New Zealand and Hong Kong in six months

30 octobre 2008

Adelaide

G'day mates!

Back again! Zo, waar waren we? Oh ja, zondag 12 oktober, we komen toe in Adelaide en Steve zet me juist af bij mijn niewe gastvrouw. Terwijl we de wijk inrijden kom ik tot de conclusie dat dit veel te duur is voor een 25 jarige. Inderdaad. Michelle, heel fijne meid, woont bij haar ouders en is zelf juist terug haar 5 maanden durende reis door Europa. Een hele familie staat daar om mij te verwelkomen. Gelukkig breekt Steve het ijs een beetje met zijn joviaal gedrag. De hele familie, ouders en drie volwassen kinderen, zijn heel lief en gastvrij. Na het eten neemt Michelle me op sleeptouw richting city waar een couchsurfing meeting aan de gang is. Ik val dus weer is met mijn gat in de boter. Het wordt een superavondje en ik leer veel mensen kennen waaronder een ouder koppel die me maar wat graag uitnodigen om wijn te gaan proeven komende vrijdag samen met hun CS (Couchsurfer/-ing), een kerel van Argentinie. En Coopers Pale Ale is tot nu toe het beste bier in Australie.

Salut les gars

Me voilà de retour!  Donc, où en étions nous?  Ah oui, dimanche 12 octobre, nous arrivons à Adelaide et Steve me dépose chez ma nouvelle hôtesse. Tandis que nous arrivons dans le quartier, j'en arrive à la conclusion que c'est beaucoup trop cher pour une fille de 25 ans.  En effet, Michelle, très chouette fille, habite chez ses parents et revient elle-même d'un voyage de 5 mois à travers l'Europe.  Toute une famille est là pour m'accueilir.  Heureusement Steve brise la glace un peu avec son attitude joviale.  Toute la famille, les parents et trois ados, sont adorables et accueillants.  Après le repas, Michelle me conduit en ville où se déroule une rencontre de chouch-surfing.  Je tombe donc de nouveau le cul dans le beurre.  C'est une super soirée et j'apprends à connaître beaucoup de gens, parmis lesquels un couple plus agé qui m'invitent volontiers à venir goûter du vin vendredi prochain avec leur CS (Couchsurfer), un type d'argentine.  Et Coopers Pale Ale est jusqu'ici la meilleure bière d'Australie.

Maandag is op het gemakske. Lekker uitslapen en de namiddag breng ik door op het strand al lezend en genietend. Ik krijg een hoop Aussie en andere muziek van Michelle voor op mijn mp3. Dinsdag is al even relax, al maak ik deze keer toch mijn weg naar de stad. Ze hebben daar zalige markten en ik heb beloofd te koken vanavond, tartiflette. Het wordt een helse zoektocht om een goede franse kaas te vinden en ook een beetje een dure bedoening. Maar beloofd is beloofd en uiteindelijk slaap ik er ook voor niks eh. Het wordt een heel gezellige avond met een uitgebreid diner en ik voel me hier al lang thuis.

Lundi est tranquile.  Une bonne grasse matinée et je passe l'après-midi à lire et profiter de la plage.  Michelle me passe un tas de musique Aussie et autres pour mon lecteur MP3.  Mardi est tout aussi relax, mais cette fois je pousse quand-même jusqu'en ville.  Ils y ont des marchés formidables et j'ai promis de faire la cuisine ce soir, une tartiflette.  Pas facile de trouver un bon fromage français et cher, de surcroît.  Mais une promesse est une promesse et finalement je dors là gratuit aussi hein.  Une très chouette soirée s'ensuit, avec un long diner et je me sens déjà depuis longtemps chez moi

Woensdag ben ik voor de verandering is vroeg op en vertrek ik samen met de werkende mensen richting 't stad. Ik wandel wat rond en spring dan een reisorganisatie binnen, waar Bec (remember Rebecca van Kakadu NP) zou moeten werken. Ze bellen haar op en we gaan samen lunchen. Ik heb het goed gezien, het klikt meteen weer tussen ons twee. Bec is iemand waar ik nog veel lol mee ga beleven. We spreken wat later af met vrienden van haar en ik trommel Michelle op, waarna we richting strand trekken en ons lekker installeren in een pub met zalige wijn en zalige oesters. Australie is echt een land naar mijn hart!

Mercredi , pour changer je me suis levée tôt et je suis parti avec les travailleurs en direction de la ville.  Je me promène un peu et pénètre dans une agence de voyage, où Bec (Souvenez-vous, Rebecca de Kakadu NP) devrait travailler.  Ils l'appèlent et nous allons manger ensemble.  C'était une bonne idée, ça roule tout de suite entre nous.  Bec est une personne avec qui je vais encore bien m'amuser.  Nous nous donnons rendez-vous un peu plus tard avec quelques-uns de ses amis et j'embarque Michelle, après quoi nous nous rendons à la plage et nous installons dans un pub avec du vin excellent et des huitres qui l'étaient tout autant. L'australie est vraiment un pays à mon goût.

Donderdag zelfde routine: vroeg de stad in waarna ik lunch met Michelle. Daarna pikken Tracey en Ian (aussiekoppel van CS meeting) me op en doen we wat sightseeing in de auto. Drinken we een aantal pinten van hun zelfgebrouwen bier, wat trouwens heel goed bij in de smaak valt. 's Avonds kookt de argentino guy iets typisch van ginder en we houden een ping-pong toernooi. Ik kijk uit naar ons dagje wijnproeven de volgende dag. Ook dat beloofd schitterend te worden. Tracey en Ian nemen 3 CS op sleeptouw. Gelukkig blijft Tracey sober want we zijn allemaal wat tipsy na een paar uur van al dat proeven. Tegen de avond gaan we naar vrienden van hun in de countryside, boeren, en het wordt heel gezellig. Hun twee zoontjes leren me cricket spelen, lees ik probeer de bal weg te slaan. En daarna rijdt een van hen me rond het terrein en gaan we de schapen en lammetjes bekijken. Hij rijdt al vier jaar en is nu twaalf jaa oud! I was very impressed! Die avond laat, keer ik terug richting centrum. Bec woont bij een ouder Aussie koppel, John en Amanda, waar zij een kamer huurt en zij waren zo vriendelijk om mij uit te nodigen de komende dagen bij hen te logeren.

Jeudi, même routine: tôt en ville où je déjeûne avec Michelle, ensuite Tracey et Ian (le couple de la réunion CS) m'emmènent pour un peu de sight-seeing dans la voiture.  On boit quelques bières qu'ils brassent eux même, et que je trouve d'alleurs très bonne.  Au soir, l'argentin nous fait quelque chose typique de là bas et on fait un tournoi de ping poing.  Je suis impatiente d'aller goûter des vins le jour suivant.  Ca promet d'être terrible.  Tracey et Ian prennent 3 CS dans leur remorque.  Heureusement, Tracey reste sobre car nous sommes tous un peu sonnés après quelques heures de dégustations.  Vers le soir, nous allons chez des amis à eux dans le countryside, des fermiers, et c'est très chouette.  Leurs deux fils m'apprennent à jouer au cricket, comprenez: "j'essaye de tapper sur la balle".  Et ensuite un d'entre eux me fait le tour du terrain et on va voir les moutons et les agneaux.  Ca fait 4 ans qu'il conduit et il à 12 ans maintenant!  J'étais très impressionnée! ce soir là, je retourne vers le centre.  Bec habite avec un couple australien plus agé, John et Amanda, où elle loue une chambre et ils ont été assez sympa pour m'inviter à loger les jours qui viennent

Zaterdag 18 oktober loop ik nog wat onwennig rond in hun kast van een huis. Vandaag is Caulfield Cup Day, een belangrijke dag voor paardwedstrijden. Dat betekend vrienden uitnodigen, wedden en een goeie barbecue! Later op de avond gaat het jong volk "all dressed up" uit en Bec en ik doen het niet anders. Ik hoef er niet bij te vertellen dat dit een heel geslaagde dag en avond was :)

Samedi 18 octobre, je me sens un peu mal à l'aise dans leur maison minuscule.  Aujourd'hui c'est Coulfield Cup Day, un jour important pour les concours hippiques.  Ca veut dire: inviter des amis, parier et un bon BBQ!  Plus tard, les jeunes sortent "all dressed up" et Bec et moi ne l'entendons pas autrement.  Pas besoin de vous expliquer que c'était une journée et une soirée réussies :)

Zondag is het spijtig genoeg vroeg opstaan want Bec moet gaan werken. En ik ook voor een keer. Handen te kort want ze doen een publiciteitstunt door gratis bbq en internet aan te bieden aan de backpackers. En haar collega valt weg omwille van een begrafenis. 's Avonds is er een te gekke film op tv. Shoot'em up! Sorry maar deze film is gewoon te grappig. Heeft iemand van jullie hem gezien? Een wortel zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn. Afijn, maandag vertrek ik voor drie dagen naar Kangooroo Island. Dat wordt weer vroeg opstaan...

Dimanche il faut malheureusement se lever tôt car Bec doit aller travailler.  Et moi aussi pour la première fois.  Ils manquent de main d'oeuvre car ils font une pub pour proposer des BBQ et internet gratuit pour les routards.  Et sa collègue se fait porter pâle pour cause d'enterrement.  Le soir il y a un film dingue à la télé.  Shoot'em up!  Désolée mas ce film est vraiment trop drôle.  L'un de vous l'a-t-il vu?  Je ne verrai plus jamais les carrotes de la même façon.  Enfin, lundi je pars pour 3 jours à Kangooroo Island, ça veut dire: se lever tôt de nouveau

Posté par celleke à 09:56 - Commentaires [6] - Rétroliens [0] - Permalien [#]


28 octobre 2008

Alice Spring -> Adelaide

G'day mates!

Salut les gars

Maandag 6 oktober rond een uur of zeven. Ce kan gewoon niet langer in haar bed liggen. Wie had dat ooit gedacht? Niet weinig tot mijn verbazing zijn ook Pete en Nana al op. De 15 andere roommates ronken nog. De dag beloofd schitterend te worden, niet te warm. En ik ga Alice Springs ontdekken. Had je gedacht? We zitten nog maar pas aan onze koffie of we krijgen te horen dat een rode auto is ingeslagen. Tis natuurlijk de onze. Ik heb nog nooit iemand zo verschrikt zien kijken als Nana. Gelukkig valt het nogal mee. Twee ruiten zijn kapot en alles ligt overhoop maar er werd niks gestolen. Ik hang wel een uur aan de telefoon met haar verzekering en surprise surprise het valt er natuurlijk niet onder. Sommige dingen veranderen ook nooit eh maakt niet uit waar je zit. Verder valt er in Alice Springs niet veel te beleven maar ik vind het er wel een stuk gezelliger dan in Darwin.

Lundi 6 octobre vers 7 heures.  Céline ne peut pas rester plus longtemps dans son lit.  Qui y aurait cru?  A ma grande surprise, Pete et Nana sont aussi debout.  Les 15 autres roommates ronflent encore.  La journée promet d'être terrible, et il fait pas trop chaud non plus.  Et je vais décovrir Alice Springs.  L'auriez-vous cru?  Nous étions à peine en train de boire notre petit café que nous apprenons qu'une voiture rouge est défoncée.  La nôtre biensûr.  Je n'ai jamais vu quelqu'un avoir l'air aussi effrayé que Nana.  Heureusement ça passe encore.  Deux vitres sont cassées et tout est sans dessus-dessous mais rien n'a été volé.  Je passe bien une heure au téléphone avec sa compagnie d'assurance et surprise surprise, elle n'est pas couverte. Certaines choses ne changent jamais hein peu importe où on se trouve.  A part ça, à Alice Springs il n'y a pas grand chose à faire mais je trouve que c'est quand même beaucoup plus sympa que Darwin.

Dinsdag 7 oktober vertrek ik voor drie dagen op een tour door the red centre: Uluru-Ayers Rock, the Olgas and Kings Canyon. Ik verover vlug vlug het plaatsje naast de chauffeur, Bree. Best seat in the house! Ten eerste val je niet in slaap en ten tweede heb je een goed zicht. Bree is trouwens een fijne meid en we babbelen heel wat af samen met Daz van Sydney. Ayers Rock en the Olgas zijn eigenlijk stenen, geen bergen al zijn ze groot genoeg. Daarbij zijn deze plaatsen heilig voor de aboriginals. Bree weet er veel van en kan ook heel boeiend vertellen. Wat we te horen krijgen zijn eigenlijk kindervertelsels daar wij in hun ogen nog kinderen zijn. Bezit kennen ze niet. Aanzien en respect wel naargelang hoe uitgebreid je kennis is. Dat is een van de redenen waarom er zoveel van hun cultuur verloren gaat, je moet voldoende rijp zijn om hogere belangrijkere kennis te verwerven. Vergelijk het met een ladder waarvan de bovenste treden reeds verloren zijn. Ik vond het in elk geval prachtig en was heel erg onder de indruk. Ze zijn het oudste volk op aarde, niet in tijd maar wel in levenstijl. De laatste 20000 jaar is er niets in hun levenstijl verandert tot 200 jaar geleden toen de blanken kwamen. Ik ga er nu niet te veel over uitweiden maar er is nog zoveel meer dat ik erover zou willen vertellen.

De trip was dus heel geslaagd en ik heb twee vrienden gevonden in Daz en Tamsin, een koppel uit Sydney. Laure en ik gaan hen zeker een bezoekje brengen, okay girl? Slapen onder de blote hemel was fantastisch omdat er zo goed als geen artificieel licht is. Een heleboel dieren gezien, allemaal in het wild. Spijtig genoeg ook een heleboel dode kangoeroes langs de weg. En de zonsondergang en zonsopgang waren schitterend op the big rock.

Mardi 7 octobre, je pars pour jours faire un tour à travers le "red centre": Uluru-Ayers Rock, The Olgas et Kings Canyon. Je me rue sur la place près du chauffeur, Bree.  Best seat in the house!  D'abord on s'y endort pas et en plus la vue est chouette.  Bree est d'ailleurs une fille sympa et on cause beaucoup ensemble avec Daz de Sydney.  Ayers Rock et The Olgas sont en fait des rochers, pas des montagnes, même si elles sont assez grandes pour ça.  Aussi, ces endroits sont sacrés pour les aborigènes.  Bree y connaît un rayon et peut tout nous raconter de manière passionnante.  Ce qu'il y a à en dire sont en fait des petites histoires pour enfants car à leurs yeux nos sommes encore des enfants.  La possession est une notion inconnue.  Le respect et l'estime bien, par contre, selon l'étendue de votre connaissance.  C'est une des raisons pour laquelle leur culture se perd peut à peu.  On doit être suffisament mûr pour acquerir les connaissances plus importantes. On peut comparer ça à une échelle dont les marches suppérieures sont déjà perdues. Je trouvais en tout cas que c'était magnifique et j'étais très impressionnée.  C'est la peuplade la plus ancienne sur terre, pas dans le temps, mais dans leur style de vie.  Au cours des 20000 dernières années, rien n'a changé dans leur vie à part les 200 dernières années lorsque les blancs sont arrivés.  Je ne vais pas m'étendre plus là desus mais j'aimerais en dire tellement plus.

Le voyage était donc très réussi et je me suis fait de nouveaux amis de Daz et Tasmin, un couple de Sydney.  Laure et moi iront certainement leur rendre visite, okay girl?  Dormir à la belle étoile était aussi fantastique parce qu'il n'y a vraiment aucune lumière artificielle. J'ai vu un tas d'annimeaux, tous sauvages.  Malheureusement aussi beaucoup de kangourous morts sur la route.  Et les couchers et levers de soleil étaient magnifiques sur "the big rock".

Vrijdag 10 oktober is mijn laatste dag in Alice Springs en de hele dag loop ik mensen tegen het lijf van de tour. Een laatste avondmaal tussen Nana, Pete en ik. Ik krijg hen echter niet mee voor een laatste glas met Tamsin en Daz. Ze nemen me mee naar de Memorial Club waar hun vrienden ook zijn. Geen touristen maar wel een heleboel locals, Aussies en aboriginals. En het was karaoke avond! Ik viel met mijn zangtalent totaal niet uit de toon! En ik heb een paar crazy dance mooves geleerd van een half aboriginal. Die mannen kunnen ook nogal dansen!

Vendredi 10 octobre c'est mon dernier jour à Alice Springs et je coirse toute la journée des personnes du tour.  Un dernier souper avec Nana et Pete. Je ne parviens par contre pas à les convaincre d'aller boire un dernier verre avec Tasmin et Daz.  Ils m'amènent au Memorial Club où leurs amis sont aussi.  Pas de touristes, mais un tas de locaux, Australiens et Aborigènes.  Et c'était soirée Karaoke! Avec mon talent de chanteuse je n'ai pas du tout (mais du tout) chanté faux!  et j'ai appris quelques "moves" de danse fous par un demi-aborigène. Ces gens là savent assez bien danser.

Aiaia ma tete! Ik moet er op deze zaterdagochtend al om 5u uit! Die tours vertrekken ook altijd zo verdomd vroeg. Ik troost mij met de gedachte dat ik in de bus wel wat zal bijslapen. Daar komt ons busje trouwens aangetuft. Pardon, wat is me dat voor een geval. Zoiets als een grote jeep. Moeten daar 10 mensen in?! Stel u een hele grote koffer voor, geen achterbank, waar twee banken tegenoverelkaar staan, waar elk 4 mensen op moeten zitten. Een oogopslag is voldoende, het ziet er nu al vol uit en er moeten nog twee mensen bij. Of er iemand vooraan zit, vraag ik. Nope, make yourself comfortable. Dat laat ik mij natuurlijk geen twee keer zeggen, het wordt echt mijn gewoonte om vooraan te zitten.

De rit richting Adelaide duurt twee dagen. Van slapen komt er niet veel terecht want ik amuseer mij best met Steve, de gids, die heel entertainend is. We babbelen dus heel wat af en hij heeft het over onze eerste stop: Dinkie the dingo singer. Nu, een dingo is een wilde hond en je vind die zowat overal in Australie. Dat zijn bepaald geen lieve beestjes. Ik kan er dus geen touw aan vastknopen en veronderstel dat hij ons maar wat wijsmaakt. Maar inderdaad, er is daar een dingo, een enorm beest tussen haakjes. Met mijn sterrenbeeld word ik natuurlijk uit het publiek gehaald om op de piano te tokkelen, die btw ongelooflijk vals staat. Ik krijg nog gauw de raad om hem onder geen voorwaarde aan te raken en voor ik het weet springt dat beest op mij, op de piano en begint dan lekker mee te huilen en toetsen in te slaan! Weinig toeristen zien een volwassen halfwilde dingo van zo dichtbij dus ik ben best wel in mijn nopjes. Al was ik niet helemaal gerust op het moment zelf.

s'Avonds komen we toe in Coober Pedy, een mijnstadje waar iedereen ondergronds slaapt omdat de hitte gewoon ondraaglijk is. Ze halen er vooral opal uit de grond. Het ziet eruit als een groot bouwwerf. Het uur is verandert en de volgende dag maakt Steve ons te laat wakker. Mij hoor je niet klagen. De rit gaat verder en tegen de vooravond komen we toe in Adelaide. Alles is nog groen al zal het niet lang meer duren voor alles geel wordt, en ze hebben hier roze meren, gewoon te bizar. Steve is zo vriendelijk om mij af te zetten in een of andere suburb. Ik ga namelijk bij Aussies slapen, my first couchsurfing experience! Ik ben best wel zenuwachtig. Hoe dat gegaan is laat ik jullie volgende keer weten. Spannend eh!

Aiaiaiai ma tête! Samedi je devais me lever à 5h du mat.  Ces tours partent aussi tellement tôt grrr.  Je me réconforte dans la pensée que je pourrai encore dormir dans le bus.  Voilà d'ailleurs que notre bus arrive.  Pardon, c'est quoi ça pour une histoire.  Une sorte de grosse Jeep.  10 personnes là de dans?!  Imaginez le gros coffre, pas de banquette arrière, où 2 bancs sont placés en vis-à-vis, et on doit se mettre à 4 sur chaque. En un clin d'oeil tout est rempli et 2 personnes doivent encore rentrer dedans.  Je demande s'il y a déjà quelqu'un à l'avant.  Nope, vas-y, installe toi.  Il ne faut pas me le dire 2 fois, c'est devenu mon habitude d'être à lavant.

Le voyage vers Adelaide a duré deux jours. Il n'y aura pas beaucoup de sommeil parce que je m'amuse bien avec Steve, le guide, qui est très amusant.  On papote donc beaucoup et il me parle de notre premier arrêt: Dinkie the dingo singer.  Alors bon un Dingo c'est un chien sauvage, un monstre énorme entre parenthèses.  Avec mon look de star je suis biensûr tirée du publique pour tapotter sur le piano, qui était complètement faut.  On me conseille de ne toucher l'animal en aucun cas, et avant que j'ai le temps de dire ouf, la bête me saute dessus, puis sur le piano et commence à geindre et à tapper sur les touches.  Peu de touristes peuvent voir un dingo semi-sauvage adulte de si près donc j'était dans mes petits souliers.  Je n'était d'ailleurs pas du tout à l'aise sur le moment même.

Ce soir nous arrovons à Coober Pedy, une mini-ville ou tout le monde dort sous terre car la chaleur est simplement insuportable.  On y tire surtout beaucoup d'opales.  C'est une sorte de gros chantier.  L'heure a changé et le jour suivant, Steve nous réveille trop tard.  Je ne vais pas m'en plaindre.  Le voyage continue et fin d'après-midi on arrive à Adelaide.  Tout est encore vert mais ça ne va pas durer longtemps avant que ça ne devienne jaune, et ils ont des lacs roses ici, vraiment bizarre.  Steve est sympa et me dépose dans une sorte de banlieue.  Je vais d'ailleurs dormir chez des Aussie, ma première expérience de Couch Surfing!  Je suis assez nerveuse, comment ça va se passer, vous le saurez la prochaine fois.  c'est excitant hein?

Posté par celleke à 09:24 - Commentaires [0] - Rétroliens [0] - Permalien [#]

24 octobre 2008

Kakadu NP and 3 days outback

Hi everybody!                                             

Tijd voor een volgende update! I know I'm running late maar hier komt dan eindelijk een vervolg, allez ja, gedeeltelijk toch.

Na de Tiwi Island had ik een dagje niksen voorzien. Dinsdag 30 september ging voorbij met het zoeken naar een nieuwe bikini en een handige zak. Nog steeds niks naar mijn goesting gevonden wat de zak betreft, maar ik heb wel een bikini. Yep, een knalrooie. Typisch hoor ik An en Laure al zeggen :) Verder hebben Nana en ik afgesproken met een Koreaan Pete, die ons op onze trip naar de outback zal vergezellen.

Salut tout le monde!

C'est l'heure de la prochaine mise à jour! Je sais que je mets du temps mais voici donc enfin la suite, allez, une partie en tout cas.

Après Tiwi Island, j'avais prévu une journée sans rien.  Mardi 30 septembre s'est donc passé à rechercher un nouveau bikini et un sac pratique.  Encore rien trouvé à mon goût pour le sac, mais j'ai par contre trouvé un bikini.  Oui, un rouge vif.  J'entends d'ici An et Laure dire "Tellement Typique" :)  A part ça, Nana et moi nous sommes donnés rendez-vous avec un corréen Pete, qui va nous accompagner pour notre voyage dans l'Outback

Woensdag 1 en donderdag 2 oktober, Kakadu here I come! Zoals jullie waarschijnlijk reeds weten kent Australie prachtige natuur en overal zijn er nationale parken. Deze parken zijn vaak onder de hoede van aboriginals, de eerste bewoners, die er wonen en over het landschap waken. Kakadu is een van de bekendste parken van Australie. Eerst zijn we naar een billabong gereden in de Mary River Wetlands. Een billabong is een soort meer/moeras dat enkel bestaat in de droge seizoenen. Een keer als het regenseizoen eraan komt worden zij gewoon opgeslorpt door de rivieren die dan ontstaan. Je hoeft hier absoluut niet naar een zoo te gaan, je ziet de dieren gewoon in het wild wat wel tien keer zo cool is. Veel krokodillen natuurlijk en dan hopen vogels en wallabies. Deze laatsten is zoiets als een kangoeroe maar dan kleiner. Daarna is het richting Kakadu NP waar we allerlei rotsschilderingen zien van een uitgestorven aboriginal stam en een korte hiking doen in de natuur en genieten van de prachtige en unieke uitzichten. In de verte is een bushfire gaande. No worries, deze bosbranden zijn hier nodig en worden vaak gecontroleerd aangestoken anders sterven alle planten. In elk geval dat hoopten we toch toen we de rook in de verte zagen. De dag is ongeveer om. De afstanden zijn hier ongelooflijk en je zit even lang in een bus dan dat je rondloopt. Maar ja Kakadu is dan ook immens, een slordige 20'000km alsjeblieft! 's Avonds maken we kamp en lopen we naar de dichtsbijzijnde billabong voor een mooie zonsondergang. Ondertussen kan ik het reeds best vinden met een van de meisjes, Rebecca alias Bec. Het duurt dan ook niet lang voor we de slappe lach hebben. Ik kan u verzekeren, dat deed me enorm veel deugd zo nog is ongeremd de kunnen lachen.

De tweede dag gaan we naar de watervallen kijken zonder water. Dat kan misschien wel teleurstellend zijn voor sommigen maar ik vond het prachtig om voor een keer in de bedding te kunnen lopen. Je voelt je wel heel klein als je opkijkt naar die rotswanden. Eerst de Twin falls en dan de Jim Jim falls. Het is een fijne tocht met veel geklauter in de hitte die al vroeg in de ochtend toeslaat. Maar een keer daar wacht je een verfrissend bad in de rivier. Wel een beetje schrikwekkend want overal zie je borden die je waarschuwen voor de krokodillen. Enfin, ik heb nog steeds al mijn ledematen :)

Bec en ik besloten een restaurantje te doen als afsluiter en we krijgen de halve groep mee op sleeptouw. De avond was echt gezellig en ik krijg eindelijk de kans om de fameuse Barramundi (vis) te proeven. Ik voel anders de weerslag wel. Maar tot nu toe overleef ik het met een paar pijnstillers, lang leve aspegic! Morgen the outback!

Mercredi 1 et jeudi 2 octobre, Kakadu me voici!  Comme vous le savez probablement, l'australie a une nature magnifique et il y a des parcs nationaux partout.  Ces parcs sont souvent sous la garde des aborigènes, les premiers habitants, qui y vivent et y veillent.  Kakadu est un des parcs les plus connus d'Austraile.  D'abord on a été à un Billabong dans les Mary River Wetlands.  Un billabong est une sorte de lac/marais qui n'existe que pendant la saison sèche.  Une foit que la saison des pluies arrive ils sont simplement absorbés par les rivières qui y prennent naissance.  Il ne faut pas du tout aller dans un zoo ici, on voit les animaux simplement dans la nature, ce qui est bien 10 fois plus cool.  Beaucoup de crocodiles biensûr et des tas d'oiseaux et de wallabies, c'est une sorte de kangourou mais plus petit.  Après, direction Kakadu NP où on voit des tas de peintures sur rochers faites par une tribu disparue d'aborigènes.  On fait une petite balade dans la nature et profitons des vues magnifiques et uniques.  Au loin on voit un feu de bush.  Pas d'inquiêtudes, ils sont nécessaires ici et sont allumés de manière contrôlée pour éviter que toutes les plantes meurent.  La journée prend plus ou moins fin.  Les distances sont incroyables ici et on passe autant de temps dans le bus qu'à marcher.  Mais kakadu est aussi immense, 200000 km à la grosse louche s'il vous plaît.  Le soir on prépare le camp et on cours vers le billabong le plus proche pour un beau coucher de soleil.  Entre temps je m'entends assez bien avec une des filles, Rebecca, alias Bec.  Il ne faut pas longtemps pour qu'on se tappe un fou-rire.  Je peux vous assurer que ça m'a fait un bien fou.  Le deuxième jour, on va voir les chutes d'eau (sans eau).  Ca peut être décevant pour certains, mais j'ai trouvé ça magnifique de pouvoir courir dans le lit d'une rivière.  On se sent tout petit quand on regarde les falaises.  D'abord les "Twin Falls" et pui les "Jim Jim Falls".  C'est un chouette voyage avec beaucoup de grimpette mais une vois arrivé, un bain rafraichissant vous attend dans la rivière.  Un peu effrayant quand-même parce qu'on voit partout des panneaux qui avertissent la présence de crocodiles. Enfin, je n'ai encore perdu aucun membre.

Bec et moi décidons d'aller se faire un petit resto pour conclure et la moitié du groupe nous suit.  Le soir était très sympa et j'ai enfin l'occasion de gouter le fameux Barramundi.  Je sens quand-même les répercussions, mais jusqu'ici je survis avec quelques anti-douleurs.  Longue vie à Aspegic.  Demain: The Outback!

Vrijdag 3 september staat Pete al op ons te wachten. Gauw alles in laden en om 8u stipt zijn we op weg. Ik constateer dat ik nu echt ziek ben en ik switch al gauw met Pete zodat ik de achterbank heb. De rest van de dag is een ramp. Ik voel me verschrikkelijk slecht en er is geen airco. Het is dus verschrikkelijk warm. Ach ja, ik veronderstel dat ik het zo misschien sneller uitzweet. Hopelijk. Ergens in Katherine Gorge komen we Bec tegen, wel heb je ooit!

Tegen 4 a 5 uur in de namiddag komen we toe in Matarranka waar we de nacht doorbrengen. We vinden een camping vlak naast de warmwaterbronnen. Echt warm is het echter niet. Gelukkig want ik kan wel een verfrissende duik gebruiken. Het stikt er van de vleermuizen en er wordt ons aangeraden niet te lang te blijven plakken want de avond valt en de beestjes worden wakker. Terwijl we koken probeer ik mijn twee fellow reizigers wat te entertainen maar de conversatie is eerder beperkt. Hun Engels is verre van goed en ik spreek spijtig genoeg geen Japans of Koreaans. Soms is het echt een heel gedoe en komen handen en voeten eraan te pas om duidelijk te maken wat we juist bedoelen. Dus luisteren we wat naar muziek en om 20u rollen we onze slaapzak in.

Vendredi 3 septembre: Pete nous attend déjà.  On charge vite tout et à 8h pile on est partis.  Je constate que je suis maintenant vraiment malade et j'échange de place avec Pete pour avoir la banquette arrière.  Le reste de la journée est une catastrophe.  Je me sent terriblement mal et il n'y a pas d'air conditionné. Il fait donc horriblement chaud.  Bah, me dis-je, je vais peut-être transpirer la maladie hors de mon corps.  Espérons.  Quelque part à Katherine Gorge, on croise Bec, le monde est petit.  Vers 4-5h de l'après-midi on arrive a Matarranka où on passe la nuit.  On trouve un camping près des sources d'eau chaude.  Elles ne sont pas vraiment si chaudes que ça.  Heureusement parce que je ferais bien un plongeon rafraichissant.  Ca grouille de chauves-souris ici et on nous recommande de ne pas traîner trop tard car le soir arrive et les bestioles se réveillent. Pendant qu'on fait la cuisine, j'essaye d'amuser un peu mes camarades, mais la conversation est plutôt limitée.  Leur Anglais est loin d'être bon et je ne parle malheureusement pas le Japonnais ou le Koréen, mais on y arrive.  On écoute donc un peu de musique et vers 20h on rentre dans nos sacs de couchage.

Zaterdag 4 september, more outback! Ons doel voor vandaag is de Devil's Marbles bezoeken en daar te kamperen. Om 7u30 zitten we al in de auto. Morgenstond heeft goud in de mond! Ik kan al wat meer uit het raampje kijken ook al slaap ik nog steeds het grootste deel van de rit. Nu de outback is letterlijk de outback. Niets op een grote weg na, dwars erdoor, met hier en daar wat gehuchtjes als het die naam al verdient. Het komt hierop neer: drie a vier pompstations vlak naast elkaar en dan misschien nog een paar extra huizen.    We komen weer mooi op tijd aan en ontdekken dat de camping eigenlijk gewoon een stuk grond is met 1 toilet, een diep gat in de grond. Daar tegenover staat dat we letterlijk tussen de Devil's Marbles in kamperen. De zonsondergang is een prachtig schouwspel van kleuren op de rotsen. Daarna stoken we nog een vuurtje en om 19u30 is het bedtijd.

Samedi 4 septembre, encore l'Outback!  Notre objectif aujourd'hui est de visiter le "Devil's Marbles" et d'y camper.  A 7h30 on est déjà dans l'auto.  Le lever du soleil a de l'or dans la bouche (euh, expression flamande traduite littéralement)!  Je parviens à voir un peu plus à travers la vitre mais je dors quand même durant la majorité du voyage.  Maintenant le Outback est littéralement le Outback.  Rien à part une grosse route, au travers, avec de-ci-de-là un petit hameau (si on peut appeler ça un hameau). On arrive de nouveau bien à l'heure et découvrons que le campig est en fait un bout de terre avec une toilette: un gros trou dans le sol.  En face il est marqué qu'on campe littéralement entre les "Devil's Marbles".  Le coûcher de soleil est un magnifique bal de couleurs sur les rochers.  Après on a allumé un petit feu et à 19h30 il est l'heure de se coûcher

Zondag 5 september is onze laatste dag door de outback. Om 5u30 gaat de wekker al want we willen geen van allen de zonsopgang missen. Nog voor het eerste zonnestraaltje komt piepen zijn de vliegen er al. Ik HAAT vliegen. Serieus, ik word er zot van. "Voel de vastheid en de grootheid van deze plek. De stenen schijnen tijd niet te kennen en terwijl je er door wandelt voel je jezelf tot rust komen." Ja hoor, onmogelijk voor mij als je overal vliegende beestjes hebt die daar proberen te kruipen waar ze helemaal niet horen! In mijn neusgaten, in mijn oren,... Ik zie ze nog liever in rozijnen veranderen!

We zijn gelukkig vrij rap in Alice Springs, iets na de middag. 's Avonds kookt Nana een heerlijke rijstschotel, Takoi rijst. Zo fijn al die verschillende culturen die je tegenkomt. Laatst heb ik spaghetti in kaassaus gemaakt, dat hadden zij ook nog nooit geproefd. After a nice meal with some very nice wine merk ik dat ik compleet uitgeput ben. Geen wonder, het is al kwart na negen! Lach maar, maar mijn ritme ligt ergens rond 20u.

Samedi 5 septembre est notre dernier jour au travers de l'Outback.  A 5h30, le téléphone sonne cars aucun de nous ne veut rater le lever du soleil.  Avant même le premier rayon de soleil, les mouches sont déjà là.  Je HAIS les mouches.  Vraiment, elles me rendent dingue. "Sens la fermeté et l'ampleur de cet endroit". Oui, impossible pour moi lorsqu'il y a partout des bestioles volantes qui essayent de se faufiler dans des endroits où elles n'ont rien à faire!  Dans mes narines, mes oreilles, ... J'aimerais qu'elles se transforment en raisins secs!

Heureusement on arrive rapidement à Alice Springs, un peu après midi.  Le soir, Nana nous fait un délicieux Takoi, un plat à base de riz. C'est vraiment chouette de rencontrer toutes ces cultures différentes. Après j'ai fait des spaghettis au fromage. Ils n'avaient jamais goûté ça.  Après un bon repas avec une bonne marque de vin je me rends compte que je suis complètement cassée.  Pas étonnant, il est déjà 21h15!  Rigolez, mais mon rythme se situe aux environs de 20h

Posté par celleke à 04:40 - Commentaires [2] - Rétroliens [0] - Permalien [#]

15 octobre 2008

Foto's

Nieuwe foto's in album Singapore!!

Nieuw foto album Darwin and surroundings is af!!

Posté par celleke à 02:34 - Commentaires [6] - Rétroliens [1] - Permalien [#]

10 octobre 2008

Darwin and surroundings

G'day mate! Let's have a barbie tonight, shall we? But bring over some snaggers, I'm flat out like a lizzard drinking!

The first one to translate this correctly. I'll offer him or her a virtual beer on facebook!

Dag allemaal!

Sorry voor het wachten. Het is nu alweer een tijdje geleden dus ik veronderstel dat jullie snakken naar het vervolg van mijn avonturen. Wel dan, zoals jullie reeds weten ben ik goed aangekomen in Darwin dinsdag 23 september en het was er superheet en vochtig. De eerste twee dagen heb ik niet veel uitgespookt: slapen, eten, inkopen doen, schrijven op de blog en wennen aan de hitte die zo mogelijk nog erger was dan in Singapore.

Salut tout le monde!

Désolée de vous faire attendre. Ca fait à nouveau un petit temps donc me doute que vous avez une envie folle de savoir la suite de mes aventures.  Bon alors comme vous le savez je suis bien arrivée à Darwin le mardi 23 septembre et il y faisait super chaud et humide.  Les deux premiers jours je n'ai pas fait grand chose: dormir, manger, faire les courses, écrire sur le blog et me plaindre de la chaleur qui était encore pire qu'à Singapore.

Donderdag 25 september ben ik eindelijk is op een redelijk uur wakker en begin ik aan mijn ontdekkingstocht door Darwin centrum. Darwin is niets speciaal eigenlijk: kerk, winkelcentrum, Chinees minimuseum en bijbehorende tempel, de oliepijpen die dateren van WO2, de haven, ... Darwin is zowat de enige stad die luchtaanvallen heeft gekend van de Japanners. Niets spectaculairs als je het vergelijkt met wat er allemaal in Europa is gebeurd, maar hier is het 'a big thing'. Ik zal nooit meer data 19 februari 1942 vergeten wanneer de eerste en ergste luchtaanval gebeurde. Ik vind Darwin een beetje teleurstellend en mijn dag eindigt helemaal in mineur als ik met een frisse pint de zonsondergang wil meepikken. De zonsondergang is niets waard en het bier is verschrikkelijk slecht. Wat is het met Australie en bitter bier?

Jeudi 25 septembre, j'ai enfin pu me réveiller à une heure raisonable et j'ai commencé ma découverte du Centre de Darwin.  Il n'y a rien à y voir de très spécial en fait: éclise, centre commercial, mini-musée chinois et son temple assorti, les oléoducs qui datent de la 2ème guerre mondiale, le port, ... Darwin est environ la seule ville qui a connu les attaques aériennes des japonnais, rien de spectaculaire en comparaison à ce qui s'est passé en europe, mais ici c'est "A big thing".  Je n'oublierai jamais la date du 19 février 1942 lorsque la première et plus terrible attaque aérienne a eu lieu.  Je trouve que Darwin est un petit peu décevant et ma journée se termine sur un bémol alors que je comptais regarder le coucher de soleil avec une bière fraiche.  Le coûcher ne vallait rien et la bière est horiblement mauvaise.  Qu'est-ce qu'ils ont les australiens à faire de la bière amère?

Vrijdag 26 september trek ik er op uit met een Canadese en ga ik buiten het centrum eens kijken. Darwin is niet echt groot, 100 000 inwoners. De botanische tuinen zijn wel de moeite waard, zo ook het "Museum and Art Gallery of the Northern Territory". Tegen drie uur was ik het beu en ben ik een frisse pint (een goei deze keer) gaan drinken. Zwemmen zit er niet echt in omwille van alle zoutwater krokodillen. Het stikt er hier van, in de haven alleen al vangen ze er 100 per jaar! En daar waar de stranden krokodilvrij zijn stikt het van de kwallen waaronder een bijzonder gevaarlijk soort. Dus je duikt dan maar het zwembadje in van de hostel. Elke hostel heeft hier een zwembad, handig! s' Avonds was het barbeque time in de hostel, very nice!

Vendredi 26 septembre, je vais me balader avec un canadien et voir ce qui se passe hors du centre.  Darwin n'est pas très grande, 100.000 habitants.  Les jardins botaniques en vallent la peine, ainsi que le musée et gallerie d'art des territoires du nord.  Vers 3h j'en avais marre et j'ai été boire une bière fraîche (une bonne cette fois).  La natation c'est pas trop top, à cause de tous ces crocodiles d'eau douce.  Ca grouille de ces bêtes ici, rien que dans le port, ils en capturent 100 par an! Et là où il y a des plages sans crocodiles, ça grouille de méduses, parmis lesquelles se trouve une espèce particulièrement dangereuse.  Donc on fait un petit plongeon dans la piscine de l'auberge de jeunesse.  Chaque auberge a sa piscine ici, pratique!  Le soir on a fait un barbecue à l'hôtel, cool!

Zaterdag 27 september Litchfield National Park. Opstaan om 5u is een hel maar gelukkig belooft het tof te worden. Nana en ik kozen voor een touroperator. Nana (Japan) is een van mijn roommates in de hostel en ik ga er nog (zoals jullie nog zullen lezen) een paar dagen mee optrekken. 's Ochtends doen we een boottocht op de Adelaide River en zien we veel krokodillen en vogels. Litchfield NP is heel mooi. Overal zie je termite mounds: mieren die letterlijk een soort bergje bouwen en daarin wonen. Deze miernesten kunnen echt heel hoog worden zoals jullie wel kunnen zien op de foto's. De watervallen zijn gezien het droge seizoen niet al te spectaculair maar het is nog steeds prachtig. We kunnen bijna overal zwemmen. Gelukkig zijn hier voor een keer geen krokodillen maar het blijft wel oppassen. Ze houden ze buiten via netten enzo maar er kan altijd eentje binnenglippen dus zie je hier en daar vallen. Wij waren gelukkig veilig. De groep was ook heel fijn en ik heb me echt goed geamuseerd. Terug in de hostel is het spoeien want ik wil naar Deckchair Cinema, een openlucht cinema, waar ze vanavond een Australische film over aboriginals "In my father's Country" draaien. En daarna is het partytime! Darwin kent een grote straat waar alle hostels en pubs nachtjelang hun deuren openen voor de bendes jeugd of zij die zich zo voelen :o).

Samedi 27 septambre: Litchfield National Park: Se lever à 5h est un enfer, mais heureusement ça promet d'être chouette.  Nana et moi avont opté pour un tour operator.  Nana (Japon) est une de mes roommates et je vais encore (comme vous le verrez plus loin) voyager un peu avec elle.  A l'aube on fait une croisière sur la rivière Adelaide et on y voit beaucoup de crocodiles et d'oiseaux.  Litchfield NP est très beau.  Partout on voit des nids de termites: des sortes de montagnes qui peuvent être énormes dans lesquelles elles habitent. Les chutes d'eau sont, vu la saison sèche, peu spectaculaires, mais jolies quand-même. On peut nager presque partout, pas de crocos heureusement, mais il faut faire attention quand-même.  Ils les maintiennent à l'écart à l'aide de filets mais il n'est pas impossible qu'un d'entre eux s'y faufilent alors on trouve des pièges de-ci-de-là.  Nous étions heureusement en sécurité.  Le groupe était aussi très sympa et je me suis bien amusée.  De retour à l'auberge il faut se dépécher car je veux aller au "Deckchair Cinema", un ciné en plein air, et ils y jouent un film australien sur les aborigènes "In my father's Country".  Puis après c'est la fête!  Darwin a aussi une grande rue où toutes les auberges et cafés ont leurs portes ouvertes pour les jeunes et ceux qui ont envie de fêter :O)

Zondag is het To market, To market dag! Wel eerst lekker lang uitslapen, jeej! Verder is het een dag waar alle kleine dingen mislopen. Mijn bikini wordt gestolen. Komaan wie steelt er nu een nog natte bikini? Het is een hels gedoe om een tour te boeken naar Kakadu NP. Mijn witte t-shirt komt roos uit de was. Dat soort dingen. En ik krijg fameus last van een allergie, soort van hooikoorts. Enfin, eindelijk geraken we aan de Mindill Beach Market. Ik heb afgesproken met Nana en Katherine van Perth. Voor zij dit dit niet weten, dit is een stad in West-Australie. Mindill Beach Market is een heel gezellig markt waar je ook heel lekker kan eten. Ik doe een fantastisch koopje, een prachtig foto album! Daar ga ik mijn foto's inplakken van Australie. Verder worstel ik nog wat op internet om de foto's op de blog te krijgen wat spijtig genoeg maar half lukt, damned.

Dimanche c'est jour de marché!  Bon d'abord une bonne grasse matinée yeah! Après, c'est une journée ou toutes les petites choses se passent mal.  On m'a volé mon bokini.  Bon sang, qui peut bien voler un bikini mouillé?  C'est l'enfer pour réserver un tour à Kakadu NP.  Mon t-shirt blanc sort rose de la machine.  Ce genre de choses.  Et j'ai des soucis avec mes allergies, une sorte de rhume des foins.  Enfin, finalement on arrive au "Mindill Beach Market".  J'ai donné rendez-vous à Nana et Katherine (de Perth).  Pour ceux qui ne savent pas, c'est une ville en australie occidentale.  Mindill Beach Market est un marché très amusant ou on peut aussi manger de trs bonnes choses.  Je fais l'achat d'un magnifique album photos!  J'y collerai mes photos d'Austraile.  Après je lutte un peu sur internet pour mettre mes photos sur le blog, ça ne réussit qu'à moitié, damned.

Maandag 29 september ga ik een echte aboriginal community bezoeken, de Tiwi-Islands. Je komt er niet binnen tenzij je uitgenodigd wordt door de gemeenschap of via een bepaalde tour operator. Nana is zo vriendelijk om mij naar de luchthaven te voeren. Als je de boot neemt ben je wel drie uur onderweg wat zonde is want je hebt maar 1 dag. De vlucht zelf is ook echt super, een innieminnie vliegtuig waar je maar met 5 in kan en ik mocht naast de piloot! Prachtig om het eiland en de stad vanuit de lucht te zien! De gids (een Tiwi) is niet zo best maar heel vriendelijk en als je goed en veel vraagt kom je heel wat te weten over de Tiwi-cultuur. Geen probleem voor nieuwsgierige Celine! We wonen ook een paar ceremoniele dansen bij en ze roepen de goede geesten voor ons op die ons moeten leiden. Ik hoop dat het lukt want over een paar dagen reis ik door de outback naar Alice Spring en het laatste dat je daar wil is verloren rijden! Met mijn allergie schijnt het al wat beter te gaan, lang leve geneeskunde!

Lundi 29 septembre je vais visiter une véritable cummunauté d'aborigènes, les Tiwi-Islands.  On y rentre pas à moins d'être invité par la communauté ou via un tour-operator précis.  Nana a la gentillesse de me conduire à l'aéroport.  En prenant le bateau il faut 3 heures pour y arriver, ce qui serait un sacrilège car je ne dispose que d'un jour.  Le vol est aussi super, un tout petit avion dans lequel on ne rentre quà 5 et j'ai pu m'asseoir à côté du pilote! C'est merveilleux de voir la ville et l'île du ciel!  Le guide (un Tiwi) n'est pas le meilleur, mais très amical et si on pose beaucoup de bonnes questions, on finit par en savoir beaucoup sur la culture Tiwi.  Pas de problème pour Céline la Curieuse!  Nous faisons aussi l'expérience de quelques danses cérémoniales et ils en appellent aux bons esprits pour qu'ils nous guident.  J'éspère que ça marche parce que dans quelques jours je voyagerai au travers de l'Outback, vers Alice Srping et la dernière chose que vous voudriez qu'il arrive c'est de se perdre!  Ca à l'air d'aller déjà un peu mieux avec mes allergies, vive la médecine.

Posté par celleke à 08:40 - Commentaires [8] - Rétroliens [0] - Permalien [#]
« Accueil  1